In Memoriam

Döndolap.

2012-02-06T13:01:00.000-08:00

Hep aynı döngü demiş miydim? Sanırım.Bu,umut ile umutsuzluk arasındaki; yaşamak ve ölmek için duyulan arzu arasındaki çelişki.Bu, birbirlerine yaklaşan ve uzaklaşanların hikayesi.Bu, sevgiye en yakın durduğun yerde,sonsuza dek birini sevmek istemekten tek adım kala vazgeçişin ya da cesaretin son zerrede havada asılı kalışı.Bu bir girdap.Her "yeniden" denilen solukta, bir gün nefesini verirken acı çekeceğini bilerek almak havayı ciğerlerine.Her kaybedişinde,- ya kendini ya da sevdiklerini; "bir gün tekrar gülebilir miyim?" diye sorulan soru. İlk cümlenin son cümle oluşu.İşte her şey tam olarak: Bu.

İlk ve son üzerine

2011-12-13T15:39:00.000-08:00

İnsan sonunu bilmek istedi ve korktu.Gördüğü şey kaçınılmaz ve "en önce" olan gibi bomboştu.İlk olandan hızla uzaklaşırken;olmayan sona yaklaştı.Başlangıç ve bitiş;aynı anda,aynı derecede belirsiz ve yokluktan ibaret iken,bir noktada farklıydılar.İlk olanın ezeli yokluğu; son bulacak olanın, ebedi olmayışlığından çok daha fazla acı verdi..
Çünkü,insan hayatı boyunca,varoluşundaki o ilk boşlukla tattı acıyı.Engellenemez yokluğuyla,var olmaya çalıştı.
Oysa ölüm,yüz yüze geldiğinde onunla;çok kısa bir an bile,acı duymaya zamanı olmadı.
Sonrasında gelen boşluğu ise,hiç bilemedi..

Eat it raw.

2011-11-07T12:58:00.000-08:00

Sinir hücrelerinin elektriksel kıpraşmalarını duy.Seslerin uyarımına maruz kal.Fazla yüksekten düş.Damarlı kurbanlık etlerini izle.Buzluğu aç ama bakma.Cesetleri soğut ama yeme.Beynini kemir ama sinire denk gelme.Şimdi koş midendeki etlerle.Ama hücrelerini dondur.Bedenini hisset ama çürü.Nefes al ama verme.Düşüncelerini sindir ama yutma.Düşün ama beynini buzluğa koy.Ölerek don ama donarak ölme.Sonsuzluğu gör ama,inanma.Söyle ama konuşma. -ya da-

Şeyler ve birileri

2011-11-03T14:33:00.000-07:00

"Ben geldim." dedi adam." Hoşgeldin." dedi karısı.Ellerini yıkamak üzere banyoya girdi adam.Akşam yemeğini ısınması için ocağa koydu karısı.Büyük kelimelerle konuştu adam;banyodan mutfağa doğru yol alırken.Küçük seslerle söylenenleri onayladı karısı;buzdolabının kapağını açarken.İçerdeki odalardan birindeydi,o sırada birisi.
Adamı duymak istemediğinden,müziğin sesini sonuna kadar açtı.Kapı açıldı derken.Elindeki plastik poşetle yaklaşıp,elindekini uzattı adam.Önce plastiğe,sonra madeni dokuya değdi birisinin elleri.Parlak yüzeyde yansıyan,kendi gözlerine dikti gözünü."Saol." dedi.Sözcüğünü duymadan odadan çıktı adam.
Ağladı birisi.Plastik ve metalden suretine bakarak.

Dolmuş Camının Arasına Talihsizce Sıkışan Küçük Yeşil Sineğin Hikayesi

2011-06-06T20:55:00.000-07:00

Birazdan anlatacağım hikaye,dolmuş camının üzerinde mutlu mesut gezinerek seyahat ederken;arkalarda oturan bir yolcunun, sıcaktan bunalıp açtığı cam altında sıkışan,sivrisinekten bile küçük,yeşil bir sineğin hikayesidir.Aslında sinek demek doğru olmaz ona;zira kara değildir bu minik böcekçik.Ama saydam da olsa,kanatlıdır bu küçük sinekçik.Aslına bakarsanız-ona ait veya değil-tasvir edilen tüm bu detayların da,konumuzla hiçbir alakası yoktur.Bu tutarsız tanımlar bohçası ,sadece anlam bulanıklığı içindir.Evet haklısınız.Hayal etmeye üşenenlere hizmetimizdir aynı zamanda.Kuru bir böcekimsinin/sinekimsinin hikayesini dinlemek istemezsiniz elbette.Şimdi hikayemize dönelim..
Ne diyordum? Ah,evet:Küçük sine-böcekçiğin hazin hikayesini anlatıyordum sizlere.Hani dolmuş camının arasına sıkışan.Zavallının başına öyle korkunç şeyler gelmişti ki,size adını söylemeyi bile unuttum kederimden.Larvadan çıkan her börtücük gibi,onun da adı 'çirkin' idi.Diğerleri gibi çirkin yaratılmıştı.Çirkin yaşamış ve en büyük çirkinliğini de ölürken sergilemişti.Onun mu adını,yoksa adının mı onu tanımlama önceliği olduğu ise tam bir muammaydı.Çirkin ne demekti ki? Ne demek de ne demekti? Nedenini hiç anlamasa da;hiçbir hikayede kendi adıyla anılmadı.Yine de mutluydu.Hiçbir şey anlamasa da ya da anlamadığı için.Mutluydu.Anlamadıkları sayesinde, şaplaklar altında pestil olmaktan kurtuluyor;hiçbir şey olmaya aday olmadığından;herşey olabilmenin özgürlüğüyle, rüzgara karşı seyahat edip duruyordu.Kimse zarar vermezdi bu küçük şeyciğe.Neden versindi ki? Zararsızdı,sevimliydi.Zeki değildi ama çok aptaldı.Bu da iyi bir şey olsa gerekti.Aptal neydi ki zaten? Neydi ki zaten de ne demekti?
İşte günlerden bir gün,hiçbir şeyin bir şey demek olmadığı sıcak bir yaz gününde,kahramanımız kendi camında seyrediyordu.Bir daha hiçbir hikayenin kahramanı olamayacağından habersiz,öylece duruyordu.Hayır,doğrusu şuydu:Bir hikayenin kahramanı olduğundan habersiz,zaten olmadığı bir yerde bir daha olmayacağından tümden habersiz,öylece duruyordu.
O gün,o kadın yolcu,o camı,bu-hayır bu eliyle,demir parmaklıkların soğuk hücrelere kapanması gibi,hızlı ve sesli bir şekilde kapatmamış olsaydı;yine habersizce yerinde olmaya devam ederdi minik ölücük.Ssss stak! Tüm sesler kesildi ama zaten duymazdı rahmetli.Bu hikayenin okuyucuları için kesildi sesler.Gördüm onu,cam üzerime kapanmadan hemen önce ve hemen sonra.Neden öldüğümü anlamadım.Neden yaşadığımı,neden sevildiğimi,neden nefretle yok edildiğimi,neden kucaklanıp sonra dışlandığımı,neden sevimliyken birden çirkin olduğumu,neden hiçbir şey anlamadığım halde herşeyi dinlediğimi,neden sadece ben değil de farklı farklı şeyler olduğumu anlamadığım gibi. Zaten anlamak ne demekti ki?

Yağmur sonrası ayak izleri

2011-01-25T16:41:00.000-08:00

"Gece geç saatte yatıyor olmanın en iyi yanı,sabah görülüp de 'aa,yağmur yağmış!' şaşkınlığıyla karşılanan yağmura tanık olmak sanırım.."

Bu sabah,kimse görmedi şahitliğimde boşanan yağmurun bıraktıklarını.O en değerli damlalar,buhar olup gittiler.Fırtınanın karmakarışık gürültüsünde,kimseye görünmediler.
Öyle ya,her yağmur bir defa yağardı elbette.Veda ederken son kez bakmak geriye,işte bu sebeple.

Bu yolculuk,yağmurlar boyunca
Bir an vardı;sonra yok oldu.
Bu yolcu.

05.12.10

İf on a winter's night a traveler.

2011-01-06T18:28:00.000-08:00

Metal bir sandalyenin içine işleyen soğuğu değil;umutlarının umutsuz izdüşümleriydi üşüten.Parmaklarını çevreleyen kahve fincanı yerine,kendi başınalığı içini ısıtan.Tek gerçek,zıtlıkların ayrılmazlığı iken;bütünlükleriyle yok olsalar da birdenbire değişmez kurallar dahilinde;"birlikteydiler gizlice" ve yalnız elbette.

17.11.10/Wien

"Roger that."

2010-12-08T13:38:00.000-08:00

Zaman kaybediyorsun.Açık yarana bakarkenki uykulu halinle,müdahele için kıpırdanmaya bile gerek görmeden.Kan kaybediyorsun.Zamanın yaranı kurutan bir rüzgar kadar hızlı ilerleyişine kayıtsız kalarak.Bir seçim bile yapamıyor olmanın en berbatlığında yakılıp yıkılıyorsun.Günlerinin yıllara büründüğü yavaşlıkta var ettiğin benliğin; içten içe,içine doğru çökerken.Kendine olan saygını kaybediyorsun.Kimse olan kimilerine,cömertçe hibe ettiğin fedakarlıklarından sonra;hiçbir karşılık bulamayarak.Gerçekliği kaybediyorsun-zira bulduğunu kimse söylemedi.-Sadece öyle hissettiğin için gerçek ilan ettiğin yalancıktan inançlarını kaybediyorsun.Evet,kayıp ediyorsun;senin olan ya da olmayan,şu zamana kadar olmuş ya da tam şu zamanda olan herşeyi.Kaydediyorsun beynine;kaybettiklerinin yanında,avunmak için imdadına yetişecek öfkenin geriye kalan tek şey oluşunu.Üzülme,bunları yazabiliyor oluşunu hala elinden almadılar; beş para etmez esaretine inat.Dikkat et.Elinde kalan tek şeyin bir avuntudan başka bir şey olmadığını söylemeleri an meselesi.Onlara verdiğin talimattan hemen sonra.

"Do you copy?"

Alone

2010-12-07T20:57:00.000-08:00

From childhood's hour I have not been

As others were; I have not seen

As others saw; I could not bring

My passions from a common spring.

From the same source I have not taken

My sorrow; I could not awaken

My heart to joy at the same tone;

And all I loved, I loved alone.

Then- in my childhood, in the dawn

Of a most stormy life- was drawn

From every depth of good and ill

The mystery which binds me still:

From the torrent, or the fountain,

From the red cliff of the mountain,

From the sun that round me rolled

In its autumn tint of gold,

From the lightning in the sky

As it passed me flying by,

From the thunder and the storm,

And the cloud that took the form

(When the rest of Heaven was blue)

Of a demon in my view.

Edgar Allan Poe

The Angel of the Odd--An Extravaganza

2010-11-23T09:00:00.000-08:00

IT WAS a chilly November afternoon. I had just consummated an unusually hearty dinner, of which the dyspeptic truffe formed not the least important item, and was sitting alone in the dining-room, with my feet upon the fender, and at my elbow a small table which I had rolled up to the fire, and upon which were some apologies for dessert, with some miscellaneous bottles of wine, spirit, and liqueur. In the morning I had been reading Glover's "Leonidas," Wilkies "Epigoniad," Lamartine's "Pilgrimage," Barlow's "Columbiad," Tuckermann's "Sicily," and Griswold's "Curiosities"; I am willing to confess, therefore, that I now felt a little stupid. I made effort to arouse myself by aid of frequent Lafitte, and, all failing, I betook myself to a stray newspaper in despair. Having carefully perused the column of "houses to let," and the column of "dogs lost," and then the two columns of "wives and apprentices runaway," I attacked with great resolution the editorial matter, and, reading it from beginning to end without understanding a syllable, conceived the possibility of its being Chinese, and so re-read it from the end to the beginning, but with no more satisfactory result. I was about throwing away, in disgust,

This folio of four pages, happy work
Which not even poets criticise,

when I felt my attention somewhat aroused by the paragraph which follows:

"The avenues to death are numerous and strange. A London paper mentions the decease of a person from a singular cause. He was playing at 'puff the dart,' which is played with a long needle inserted in some worsted, and blown at a target through a tin tube. He placed the needle at the wrong end of the tube, and drawing his breath strongly to puff the dart forward with force, drew the needle into his throat. It entered the lungs, and in a few days killed him."

Upon seeing this I fell into a great rage, without exactly knowing why. "This thing," I exclaimed, "is a contemptible falsehood-a poor hoax-the lees of the invention of some pitiable penny-a-liner-of some wretched concoctor of accidents in Cocaigne. These fellows, knowing the extravagant gullibility of the age, set their wits to work in the imagination of improbable possibilities-of odd accidents, as they term them; but to a reflecting intellect (like mine," I added, in parenthesis, putting my forefinger unconsciously to the side of my nose), "to a contemplative understanding such as I myself possess, it seems evident at once that the marvelous increase of late in these 'odd accidents' is by far the oddest accident of all. For my own part, I intend to believe nothing henceforward that has anything of the 'singular' about it.

"Mein Gott, den, vat a vool you bees for dat!" replied one of the most remarkable voices I ever heard. At first I took it for a rumbling in my ears-such as man sometimes experiences when getting very drunk- but, upon second thought, I considered the sound as more nearly resembling that which proceeds from an empty barrel beaten with a big stick; and, in fact, this I should have concluded it to be, but for the articulation of the syllables and words. I am by no means naturally nervous, and the very few glasses of Lafitte which I had sipped served to embolden me a little, so that I felt nothing of trepidation, but merely uplifted my eyes with a leisurely movement, and looked carefully around the room for the intruder. I could not, however, perceive any one at all.

"Humph!" resumed the voice, as I continued my survey, "you mus pe so dronk as de pig, den, for not zee me as I zit here at your zide."

Hereupon I bethought me of looking immediately before my nose, and there, sure enough, confronting me at the table sat a personage nondescript, although not altogether indescribable. His body was a wine-pipe, or a rum-puncheon, or something of that character, and had a truly Falstaffian air. In its nether extremity were inserted two kegs, which seemed to answer all the purposes of legs. For arms there dangled from the upper portion of the carcass two tolerably long bottles, with the necks outward for hands. All the head that I saw the monster possessed of was one of those Hessian canteens which resemble a large snuff-box with a hole in the middle of the lid. This canteen (with a funnel on its top, like a cavalier cap slouched over the eyes) was set on edge upon the puncheon, with the hole toward myself; and through this hole, which seemed puckered up like the mouth of a very precise old maid, the creature was emitting certain rumbling and grumbling noises which he evidently intended for intelligible talk.

"I zay," said he, "you mos pe dronk as de pig, vor zit dare and not zee me zit ere; and I zay, doo, you most pe pigger vool as de goose, vor to dispelief vat iz print in de print. 'Tiz de troof-dat it iz-eberry vord ob it."

"Who are you, pray?" said I, with much dignity, although somewhat puzzled; "how did you get here? and what is it you are talking about?"

"Az vor ow I com'd ere," replied the figure, "dat iz none of your pizzness; and as vor vat I be talking apout, I be talk apout vot I tink proper; and as vor who I be, vy dat is de very ting I com'd here for to let you zee for yourzelf."

"You are a drunken vagabond," said I, "and I shall ring the bell and order my footman to kick you into the street."

"He! he! he!" said the fellow, "hu! hu! hu! dat you can't do."

"Can't do!" said I, "what do you mean?-can't do what?"

"Ring de pell," he replied, attempting a grin with his little villainous mouth.

Upon this I made an effort to get up, in order to put my threat into execution; but the ruffian just reached across the table very deliberately, and hitting me a tap on the forehead with the neck of one of the long bottles, knocked me back into the arm-chair from which I had half arisen. I was utterly astounded; and, for a moment, was quite at a loss what to do. In the meantime, he continued his talk.

"You zee," said he, "it iz te bess vor zit still; and now you shall know who I pe. Look at me! zee! I am te Angel ov te Odd!"

"And odd enough, too," I ventured to reply; "but I was always under the impression that an angel had wings."

"Te wing!" he cried, highly incensed, "vat I pe do mit te wing? Mein Gott! do you take me vor a shicken?"

"No-oh, no!" I replied, much alarmed, "you are no chicken- certainly not."

"Well, den, zit still and pehabe yourself, or I'll rap you again mid me vist. It iz te shicken ab te wing, und te owl ab te wing, und te imp ab te wing, und te headteuffel ab te wing. Te angel ab not te wing, and I am te Angel ov te Odd."

"And your business with me at present is-is-"

"My pizzness!" ejaculated the thing, "vy vot a low bred puppy you mos pe vor to ask a gentleman und an angel apout his pizzness!"

This language was rather more than I could bear, even from an angel; so, plucking up courage, I seized a salt-cellar which lay within reach, and hurled it at the head of the intruder. Either he dodged, however, or my aim was inaccurate; for all I accomplished was the demolition of the crystal which protected the dial of the clock upon the mantelpiece. As for the Angel, he evinced his sense of my assault by giving me two or three hard consecutive raps upon the forehead as before. These reduced me at once to submission, and I am almost ashamed to confess that, either through pain or vexation, there came a few tears into my eyes.

"Mein Gott!" said the Angel of the Odd, apparently much softened at my distress; "mein Gott, te man is eder ferry dronck or ferry sorry. You mos not trink it so strong-you mos put de water in te wine. Here, trink dis, like a goot veller, und don't gry now-don't!"

Hereupon the Angel of the Odd replenished my goblet (which was about a third full of Port) with a colorless fluid that he poured from one of his hand bottles. I observed that these bottles had labels about their necks, and that these labels were inscribed "Kirschenwasser."

The considerate kindness of the Angel mollified me in no little measure; and, aided by the water with which he diluted my Port more than once, I at length regained sufficient temper to listen to his very extraordinary discourse. I cannot pretend to recount all that he told me, but I gleaned from what he said that he was the genius who presided over the contre temps of mankind, and whose business it was to bring about the odd accidents which are continually astonishing the skeptic. Once or twice, upon my venturing to express my total incredulity in respect to his pretensions, he grew very angry indeed, so that at length I considered it the wiser policy to say nothing at all, and let him have his own way. He talked on, therefore, at great length, while I merely leaned back in my chair with my eyes shut, and amused myself with munching raisins and flipping the stems about the room. But, by and bye, the Angel suddenly construed this behavior of mine into contempt. He arose in a terrible passion, slouched his funnel down over his eyes, swore a vast oath, uttered a threat of some character which I did not precisely comprehend, and finally made me a low bow and departed, wishing me, in the language of the archbishop in Gil-Blas, "beaucoup de bonheur et un peu plus de bon sens."

His departure afforded me relief. The very few glasses of Lafitte that I had sipped had the effect of rendering me drowsy, and I felt inclined to take a nap of some fifteen or twenty minutes, as is my custom after dinner. At six I had an appointment of consequence, which it was quite indispensable that I should keep. The policy of insurance for my dwelling house had expired the day before; and, some dispute having arisen, it was agreed that, at six, I should meet the board of directors of the company and settle the terms of a renewal. Glancing upward at the clock on the mantel-piece (for I felt too drowsy to take out my watch), I had the pleasure to find that I had still twenty-five minutes to spare. It was half past five; I could easily walk to the insurance office in five minutes; and my usual post prandian siestas had never been known to exceed five and twenty. I felt sufficiently safe, therefore, and composed myself to my slumbers forthwith.

Having completed them to my satisfaction, I again looked toward the time-piece, and was half inclined to believe in the possibility of odd accidents when I found that, instead of my ordinary fifteen or twenty minutes, I had been dozing only three; for it still wanted seven and twenty of the appointed hour. I betook myself again to my nap, and at length a second time awoke, when, to my utter amazement, it still wanted twenty-seven minutes of six. I jumped up to examine the clock, and found that it had ceased running. My watch informed me that it was half past seven; and, of course, having slept two hours, I was too late for my appointment "It will make no difference," I said; "I can call at the office in the morning and apologize; in the meantime what can be the matter with the clock?" Upon examining it I discovered that one of the raisin-stems which I had been flipping about the room during the discourse of the Angel of the Odd had flown through the fractured crystal, and lodging, singularly enough, in the key-hole, with an end projecting outward, had thus arrested the revolution of the minute-hand.

"Ah!" said I; "I see how it is. This thing speaks for itself. A natural accident, such as will happen now and then!"

I gave the matter no further consideration, and at my usual hour retired to bed. Here, having placed a candle upon a reading-stand at the bed-head, and having made an attempt to peruse some pages of the "Omnipresence of the Deity," I unfortunately fell asleep in less than twenty seconds, leaving the light burning as it was.

My dreams were terrifically disturbed by visions of the Angel of the Odd. Methought he stood at the foot of the couch, drew aside the curtains, and, in the hollow, detestable tones of a rum-puncheon, menaced me with the bitterest vengeance for the contempt with which I had treated him. He concluded a long harrangue by taking off his funnelcap, inserting the tube into my gullet, and thus deluging me with an ocean of Kirschenwasser, which he poured, in a continuous flood, from one of the long-necked bottles that stood him instead of an arm. My agony was at length insufferable, and I awoke just in time to perceive that a rat had ran off with the lighted candle from the stand, but not in season to prevent his making his escape with it through the hole. Very soon, a strong suffocating odor assailed my nostrils; the house, I clearly perceived, was on fire. In a few minutes the blaze broke forth with violence, and in an incredibly brief period the entire building was wrapped in flames. All egress from my chamber, except through a window, was cut off. The crowd, however, quickly procured and raised a long ladder. By means of this I was descending rapidly, and in apparent safety, when a huge hog, about whose rotund stomach, and indeed about whose whole air and physiognomy, there was something which reminded me of the Angel of the Odd,-when this hog, I say, which hitherto had been quietly slumbering in the mud, took it suddenly into his head that his left shoulder needed scratching, and could find no more convenient rubbing post than that afforded by the foot of the ladder. In an instant I was precipitated, and had the misfortune to fracture my arm.

This accident, with the loss of my insurance, and with the more serious loss of my hair, the whole of which had been singed off by the fire, predisposed me to serious impressions, so that, finally, I made up my mind to take a wife. There was a rich widow disconsolate for the loss of her seventh husband, and to her wounded spirit I offered the balm of my vows. She yielded a reluctant consent to my prayers. I knelt at her feet in gratitude and adoration. She blushed, and bowed her luxuriant tresse into close contact with those supplied me, temporarily, by Grandjean. I know not how the entanglement took place, but so it was. I arose with a shining pate, wigless, she in disdain and wrath, half buried in alien hair. Thus ended my hopes of the widow by an accident which could not have been anticipated, to be sure, but which the natural sequence of events had brought about.

Without despairing, however, I undertook the siege of a less implacable heart. The fates were again propitious for a brief period; but again a trivial incident interfered. Meeting my betrothed in an avenue thronged with the elite of the city, I was hastening to greet her with one of my best considered bows, when a small particle of some foreign matter lodging in the corner of my eye, rendered me, for the moment, completely blind. Before I could recover my sight, the lady of my love had disappeared-irreparably affronted at what she chose to consider my premeditated rudeness in passing her by ungreeted. While I stood bewildered at the suddenness of this accident (which might have happened, nevertheless, to any one under the sun), and while I still continued incapable of sight, I was accosted by the Angel of the Odd, who proffered me his aid with a civility which I had no reason to expect. He examined my disordered eye with much gentleness and skill, informed me that I had a drop in it, and (whatever a "drop" was) took it out, and afforded me relief.

I now considered it time to die, (since fortune had so determined to persecute me,) and accordingly made my way to the nearest river. Here, divesting myself of my clothes, (for there is no reason why we cannot die as we were born,) I threw myself headlong into the current; the sole witness of my fate being a solitary crow that had been seduced into the eating of brandy-saturated corn, and so had staggered away from his fellows. No sooner had I entered the water than this bird took it into its head to fly away with the most indispensable portion of my apparel. Postponing, therefore, for the present, my suicidal design, I just slipped my nether extremities into the sleeves of my coat, and betook myself to a pursuit of the felon with all the nimbleness which the case required and its circumstances would admit. But my evil destiny attended me still. As I ran at full speed, with my nose up in the atmosphere, and intent only upon the purloiner of my property, I suddenly perceived that my feet rested no longer upon terre firma; the fact is, I had thrown myself over a precipice, and should inevitably have been dashed to pieces, but for my good fortune in grasping the end of a long guide-rope, which descended from a passing balloon.

As soon as I sufficiently recovered my senses to comprehend the terrific predicament in which I stood or rather hung, I exerted all the power of my lungs to make that predicament known to the aeronaut overhead. But for a long time I exerted myself in vain. Either the fool could not, or the villain would not perceive me. Meantime the machine rapidly soared, while my strength even more rapidly failed. I was soon upon the point of resigning myself to my fate, and dropping quietly into the sea, when my spirits were suddenly revived by hearing a hollow voice from above, which seemed to be lazily humming an opera air. Looking up, I perceived the Angel of the Odd. He was leaning with his arms folded, over the rim of the car, and with a pipe in his mouth, at which he puffed leisurely, seemed to be upon excellent terms with himself and the universe. I was too much exhausted to speak, so I merely regarded him with an imploring air.

For several minutes, although he looked me full in the face, he said nothing. At length removing carefully his meerschaum from the right to the left corner of his mouth, he condescended to speak.

"Who pe you?" he asked, "und what der teuffel you pe do dare?"

To this piece of impudence, cruelty, and affectation, I could reply only by ejaculating the monosyllable "Help!"

"Elp!" echoed the ruffian-"not I. Dare iz te pottle-elp yourself, und pe tam'd!"

With these words he let fall a heavy bottle of Kirschenwasser which, dropping precisely upon the crown of my head, caused me to imagine that my brains were entirely knocked out. Impressed with this idea, I was about to relinquish my hold and give up the ghost with a good grace, when I was arrested by the cry of the Angel, who bade me hold on.

"Old on!" he said; "don't pe in te urry-don't. Will you pe take de odder pottle, or ave you pe got zober yet and come to your zenzes?"

I made haste, hereupon, to nod my head twice-once in the negative, meaning thereby that I would prefer not taking the other bottle at present-and once in the affirmative, intending thus to imply that I was sober and had positively come to my senses. By these means I somewhat softened the Angel.

"Und you pelief, ten," he inquired, "at te last? You pelief, ten, in te possibilty of te odd?"

I again nodded my head in assent.

"Und you ave pelief in me, te Angel of te Odd?"

I nodded again.

"Und you acknowledge tat you pe te blind dronk and te vool?"

I nodded once more.

"Put your right hand into your left hand preeches pocket, ten, in token oy your vull zubmission unto te Angel ov te Odd."

This thing, for very obvious reasons, I found it quite impossible to do. In the first place, my left arm had been broken in my fall from the ladder, and, therefore, had I let go my hold with the right hand, I must have let go altogether. In the second place, I could have no breeches until I came across the crow. I was therefore obliged, much to my regret, to shake my head in the negative-intending thus to give the Angel to understand that I found it inconvenient, just at that moment, to comply with his very reasonable demand! No sooner, however, had I ceased shaking my head than-

"Go to der teuffel ten!" roared the Angel of the Odd.

In pronouncing these words, he drew a sharp knife across the guide. rope by which I was suspended, and as we then happened to be precisely over my own house, (which, during my peregrinations, had been handsomely rebuilt,) it so occurred that I tumbled headlong down the ample chimney and alit upon the dining-room hearth.

Upon coming to my senses, (for the fall had very thoroughly stunned me,) I found it about four o'clock in the morning. I lay outstretched where I had fAllan from the balloon. My head grovelled in the ashes of an extinguished fire, while my feet reposed upon the wreck of a small table, overthrown, and amid the fragments of a miscellaneous dessert, intermingled with a newspaper, some broken glass and shattered bottles, and an empty jug of the Schiedam Kirschenwasser. Thus revenged himself the Angel of the Odd.

THE END

Edgar Allan Poe

Masterpeace

2010-11-18T13:50:00.000-08:00

Korkularından kaçarken düştüğün çukura seninle atlayacağını tahmin edebilseydin kaçtığın korkunun;belki de akıl edebilirdin,biraz öncekinden çok daha vahim olduğunu durumun.Artık hareketsiz bedeninde kaçırabileceğin gözlerin de senin değil.Ve de yalnız olmadığını,her an seninle olan korkularından ötürü anlamış isen;bir kez daha kendin,küçük düşer gözlerinde.Kabullenmek;daha önce başka seçeneği olmadığı üzere,adının hiç değişmeyen sonlara atılan titrek bir imzadan başka olmadığını.En başa dönersin bir kez daha: Hiçbir yere gitmeksizin;yine aynı yerde göz göze geldiğin,bir kalp çarpıntısında yankılanan korkunla;bitirirsin başlamadan.Dipsiz bir kuyuda boğulmaksızın nefes almadan yaşayan bir ölü gibi;var olduğunu sanarak orada kalırsın.Bir ipi,seni yukarı çekecek,hayal eder durur zihnin.Sonunda,aynı hayalle kendini asıp;aynı kuyuya düşerken donuk gözlerle sen,sana ait tek şey olan kaleminle,bir imza atarsın hayatına.Bomboş sayfalardan taşan hatıralarının tam altına.

Gölgeler Ülkesi Ekspresi

2010-11-05T14:40:00.000-07:00

Biri vardı bir zamanlar.
Ya da yok muydu yoksa?
Kimse yoktu bir zamanlar.
Yapayalnızdım şu hayatta.
Ya da ordalar mıydı yoksa?
Hatırat defteri dopdolu ve bomboş
gördüğüm kadarıyla.
Var oldular ve yok oldular.
Biri önce diğeri sonra.
Ya da hepsi aynı anda.
Susma dedim,konuşmadı.
Karışmadım ben de.

21.09.10 salı

Karşı pencere

2010-11-05T14:20:00.000-07:00

Ben.Ne garip,bazen kim olduğunu unutuyorum "ben" denilen şahsın."Sen" ya da "o" diyesim bile gelebiliyor,inanabiliyor musunuz?Ne tuhaf,bu soruyu sorduğum kişi yine benim.Evet,teknik olarak "ben",yine burda yalnızım.Nerede miyim?Aslında,hiçbir enteresan tarafı olmayan bir yerdeyim.Daracık manzaralı,ufacık bir balkonun kapı eşiğindeyim.Karşımda yandaki müstakil evin bahçesine ait ağaçlar.Üstelik eylül ayına göre hala yemyeşiller.Gece yağan yağmurun ağaç yapraklarından süzülen damlalarının sesleri var sadece etrafta.Bir de çevre evlerden işe gitmek için yola çıkan mutsuz insanların arabalarının sesleri.Ve kuşlar.Diğer saatlerde duyamayacağınız sesleriyle kargalar ve martılar.Gökyüzünde son sürat yol alan uçaklar.Renk olarak;yeşil,buz mavisi ve kahve.Bir de ağaçların seyrekleştiği noktadan gözüken kan kırmızısı otomobil.Serinlik ve sessizlik.Sigara dumanının izin vermediği ıslak toprak kokusu.Ve ben.Evet ben,işte tam olarak burdayım.Ben kim miyim?Hiç kimse.Sadece bu an,burda olan biri.Belki saatler sonra kalabalıklar arasında kaybolacak olan biri.Ya da kulağı sağır eden müzikler eşliğinde karşılaşacağınız,elinde içkisiyle muhtemelen saçmalayan biri.Belki kahkahaların yükseldiği bir insan grubu içinde,bağıra çağıra birşeyler anlatan biri.Bir kız,bir erkek,bir yaşlı ya da bir çocuk.Herhangi biri olabilirim,farklı yerlerde.Ben kim miyim?Sadece sessizliği dinleyen biri.Hiçbir yere gitmiyorum.Hep bu daracık balkon kapısının önünde oturuyorum ben.Hep..

17.09.10 cuma

Suddenly reflected

2010-11-04T09:29:00.000-07:00

Tüm mutluluklarım,
hatırladığım kadar onları.
Tüm yalnızlığım,
hatırlayamadığım sevgilerim.
beni sevdiklerini söyleyen yabancıların kucakları dolusu.
Nihayetinde.

Mezarlığın sadık ölüleri

2010-10-20T18:24:00.000-07:00

-Yaşatalım mı?
-...
-Size soruyorum.yakını mısınız?
-Çok.
-O halde cevap verin.
-Ona sorun.
-Şaka mı yapıyosunuz kendinde bile değil!
-Ona sorun..
-kafayı mı yediniz,nedir derdiniz?!

-..
-Bu kadın deli,bence hemen götürelim
(giderler)
-Bana kızacağını biliyorum.Ama kızamazsın çünkü seni ele vermedim.Bir şey yapmadım ben.Beni sessiz bırakarak sen, seni bırakmayan kaderin tarafından kurtuldun.Bir dahaki ölümünde yine burada olucam.Hep buradayım.Ancak döndüğünde artık kızmıyor olacaksın bana.Sessizce öleceksin yine.Ya da bi ihtimal,hiç dönmeyeceksin.

{h}içlik

2010-10-19T15:59:00.000-07:00

Aynaların açık sözlülüğünde iç içe geçmiş benlerin en sonuncusuydum.
Ve biliyordum;
hiçbir zaman gerçek yüzümü bir silüetten fazlası olarak göremeyeceğimi.
Son kez ağladığıma ağlıyordum,
bir damla gözyaşı ağır ağır silerken aksimi.

Lütfen hayatınızı sessize alınız.

2010-09-22T14:51:00.000-07:00

Derin duygulara bağlanan ağır çapalar var ellerinde.Yüzüne tam oturmamış ağır mukavva maskelerin.Hazır yolum düşmüşken cayır cayır yanan kulübene,çürümüş çiçeklerinle örtülü bahçende oturup izledim yanışını.Eriyip giderken bile bakmadın yüzüme.Cebimden söyleyemediklerimi çıkardım ve savurdum alevlerine.Hiçliğin rüzgar oldu,bilmek istemedin yitip giderken bile.Bütün zamanı doldurdu boşluk.Arkandan ağlayamadım bile.

"Ne kelebeği! İnsanım ben!" -Kelebek.

2010-09-22T14:36:00.000-07:00

Sıradan bir gün.Hiçbir özel anlamı ya da farklılığı olmayan.Zaten günlerin birbirinden farklı olabilecekleri gibi bir ihtimali barındırmıyor zihnim.Otobüs 5 dakika gecikse,içindekilerle beraber başına kötü bir şey gelme olasılığı yoktur.Yolda hızlı hızlı yürürken,annemin arka arkaya aramasının,cep telefonunun menü ayarlarını sormaktan başka bir nedeni olamayacağını adım gibi biliyorum.Arkamdan "Hanımefendi!" naralarıyla koşan ama kalabalıkta izimi kaybeden adamın elinde,vapur jetonunu alırken düşürdüğüm üç beş kuruştan başka bir şey olamaz.Günlerdir haber alamadığım arkadaşım elbetteki kötü bir gribe yakalanmış,yatak döşek yatıyordur.Metroda sabit bir noktaya bakarak sessizce ağlayan kız,yüzde yüz ihtimalle bir kaç saat sonra barışmak üzere sevgilisiyle kavga etmiştir.Ve elbette ben,yalnızca işime gidiyorum.Her sabah olduğu gibi,birbirlerinin aynısı olduğuna yemin edebileceğim insanların arasından kendimi sıyırarak.Duyularım net,zihnim açık.Gördüğüm herşey benim kadar gerçek çünkü gerçekler göründükleri gibidirler.

Öyledirler değil mi?

Kendinizi nasıl bilirdiniz?

2010-08-19T06:14:00.000-07:00

Unutmuşum ne yazık ki.Düne döndürdüğüm bugünümün bir gün o dün olacağını.Hayal etmeyi bıraktığım tüm o gecelerin,beni bir gün hayalsiz bırakacağını.Unutulmuş ve silinmişim kendi geçmişimden.Kendime benzeyen suratlara teslim edilen hayatlar nihayetinde elimde kalan.Gerçek olduklarından bile emin olamadığım kalıntılar.Gerçek olsun isteyip de,gerçekliği bilmeden baktığım tüm o görüntüler.Farklı seslerle seslendirilen sözcükler.Kendim olup başkalarını değil,başkası olup kendimi izlediğim zamanlar.Geri gelmesini istediğim bir tek kişi var.Koşarak gelip bana yeniden sarılsın dediğim.Bir ben var yalnızca,bende eksik olan..

uyur-gezer

2010-05-05T03:57:00.000-07:00

Dağınık bırakılan herşeyin arkasından bakarken gülümseyen insanlarız biz.

Her köşe başında yaptığı bir sakarlığı görüp kendiyle dalga geçeniz.

Işte bu yüzden,

küçükken, oyuncak sepetimizin içindekileri yerlere savurduktan sonra,

onu azgın dalgalarda boğuşan bir gemi var saymaktan çekinmedik.

Ne gun oldu da buyuduk?

Batan geminin guvertesinde farketmeden sonumuzu.

Ağır Ölüm

2010-03-26T11:18:00.000-07:00

Ağır ağır ölür alışkanlığının kölesi olanlar, her gün aynı yoldan yürüyenler, yürüyüş biçimini hiç değiştirmeyenler, giysilerinin rengini değiştirmeye yeltenmeyenler, tanımadıklarıyla konuşmayanlar.

Ağır ağır ölür tutkudan ve duygulanımdan kaçanlar, beyaz üzerinde siyahı tercih edenler, gözleri ışıldatan ve esnemeyi gülümseyişe çeviren ve yanlışlıklarla duygulanımların karşısında onarılmış yüreği küt küt attıran bir demet duygu yerine “i” harflerinin üzerine nokta koymayı yeğleyenler.

Ağır ağır ölür işlerinde ve sevdalarında mutsuz olup da bu durumu tersine çevirmeyenler, bir düşü gerçekleştirmek adına kesinlik yerine belirsizliğe kalkışmayanlar, hayatlarında bir kez bile mantıklı bir öğüde aldırış etmeyenler.

Ağır ağır ölür yolculuğa çıkmayanlar, okumayanlar, müzik dinlemeyenler, gönlünde incelik barındırmayanlar.

Ağır ağır ölür özsaygılarını ağır ağır yok edenler, kendilerine yardım edilmesine izin vermeyenler, ne kadar şanssız oldukları ve sürekli yağan yağmur hakkında bütün hayatlarınca yakınanlar, daha bir işe koyulmadan o işten el çekenler, bilmedikleri şeyler hakkında soru sormayanlar, bildikleri şeyler hakkındaki soruları yanıtlamayanlar.

Deneyelim ve kaçınalım küçük dozdaki ölümlerden, anımsayalım her zaman: yaşıyor olmak yalnızca nefes alıp vermekten çok daha büyük bir çabayı gerektirir.

Yalnızca ateşli bir sabır ulaştırır bizi muhteşem bir mutluluğun kapısına.

Pablo Neruda

Varolmanın dayanılmaz hafifliği*

2010-03-19T05:38:00.000-07:00

Yaşamayı bilemedik şu hayatta.Ya unuttuk ya da bilerek unutturduk kendimize.Hayatın bize uzanan ellerini ittik küstahça.Tam önümüzde tökezleyip düşenlere atfettik bütün zavallı duygularımızı.Ben böyle düşmem dedik;doğru çizgiler üzerinden yola devam ettik.Gerçek bildik bize bütün gösterilenleri.Gerçeğin hakikat olamayabileceğini gözden kaçırarak.Serttik çünkü biz,katı kurallarımızın gözünü kırpmaz bekçisiydik.Onaylanmak istedik her zaman.Yalan sözlerle bezenmeyi bekledik.Arsızıydık şaşalı gösterilerin ve yapmacık sevgilerin.Olduğu gibi olanın peşinden hiç gitmedik.Bayağı ve basit bulduk yalandan olmayanı.Elimizin tersiyle bizden çok uzaklara ittik.Haklıydık bizce.Hayattı çünkü önce,acımasız ve sert olan bizlere.Hiç denemedik kimsenin tenezzül etmediği yola girmeye.Yalnızca bir an,yok denecek kadar kısa bir an düşündük.Olmadığımız olmayı.Balçık gibi üzerimize yapışmış bu mutsuzluktan kurtulmayı.Değişebilir miydik?Anlamsızlıkları defedebilir miydik?Bir andı yalnızca.İçimizden kanatlanmak isteyen hayat coşkusunun kapladığı zaman dilimi.Bir rüyaydı belki,ya da bir sanrı.Yutkunduk ve geri yuttuk tüm arzuları,yaşanmamışlıkları,hayalleri ve içimizdeki esas bizleri.Cesur olamadık.Ne yazık,biz bu hayatı yaşamayı bilemedik..

Bu sabah,yine o sabah..

2010-01-14T04:21:00.000-08:00

Her sabah olduğu gibi bu sabah da,telefonunun yegane çalar saat melodisiyle uyandı Melike.Sabah çalışırım bahanesine sığındığı için,güneşin daha yüzünü göstermesine saatler kala uyanma işkencesini çekmek zorundaydı.Evde gürültüsünden uyanacak,ya da daha yatmamış olan kimse yoktu o gün.Saçları dağılmış,gözlerindeki rimel tortuları yine yüzünü yer yer gölgelendirmişti.Sadece beş dakika daha,en azından yatağın sıcaklığından odanın soğukluğuna adapte olana kadar kalkmamayı düşündü.Ama düşüncesi o kadar silik,o kadar havadaydı ki;verilen bir karar olmaktan çok,sadece gözlerini tekrar kaparken aklından hızla geçen bir iç ses olarak kaldı.

Tavan.Aniden sonuna kadar açılan gözlerinin gördüğü ilk şey.Beyaz,anlamsız bir tavan.Baktığının ne olduğunu bile algılamadan,dikildi;sol kolunun istemsiz halmlesiyle sağ tarafındaki komidinin üzerindeki telefonu eline aldı. 06.30.Telefonu da kendi gibi derin bir uykuya dalmıştı.Ona o kadar kızgındı ki,düşünecek ve kendi kendine karar verecek bir beyni olmadığını bilmesine rağmen içinden onu parçalayarak cezalandırmak geldi.Saçma olduğunu bildiği halde,kendine olan kızgınlığını biraz olsun hafifletmek için bay telefonu suçlamıştı elbette.Onu elinden bırakıp banyoya yöneldi.Suyu açıp ısınması için nerdeyse dua ederken,bir yandan da hayatı boyunca neden hiç dakik bi insan olamadığını düşünüyordu.Nasıl kendinde her şeyi son 5 dakikada yapabilecek hızı ve çevikliği buluyordu?Sudan dumanlar çıkmasına rağmen bir süre daha başında bekledi.Ve her sabahkinden çok daha hızlı bir duş almak için kendini küvete kapattı.Duş alırken yalnız değildi.Onla beraber Marx,Weber,Tönnies,Simmel,Durkeim gibi felsefenin ve sosyolojinin önde gelenleri de keyifli bir şekilde duşlarını alıyorlardı.Simmel suyun olması gereken sıcaklığın üzerinde olduğunu söyledi.Weber doğru sıcaklık diye bir şey olmadığını,herkesin suyunu kendine göre ayarlayabileceğini söyleyerek yanıt verdi.Durkeim Marxla koyu bir sohbete dalmıştı.Tönnies ise çoktan işini bitirmiş bornozuna sarınıyordu.

Suyu kapadı.Korkarak açtığı duşa kabin kapısı beklediğinden çok daha korkunç bir soğukla başbaşa bıraktı onu.Bornozu çarçabuk giyip,odasına koştu.

Tüm geç kalmışlıkların nedeni.Bütün zamanların en azılı dakika düşmanı..Giyinmek.İşte şimdi karşı karşıyaydılar.Bir kez daha..Şimdi bütün gücünü ve umursamazlığını toplayıp onu yenmeliydi.Saate baktı,07.00.Evden çıkması ve Tönniesle kısaca sohbet etmesi için 45 dakikası vardı.Gözlerini kapadı,derin bir nefes aldı.Hazır olduğunu hissettiği anda dolaba doğru atıldı.Bir zamanlar kargaşalar kenti olan bu yeri düzene kavuşturmasının meyvesini bu sabah yiyecekti.Pantalonlardan bir tane,kazaklardan bir tane.Birbiriyle uyumsuz yegane 2 parça..Umursamazlık,umursamazlık,umurs--.Telefon çalıyordu.Bay telefon bir kez daha hataların en büyüğüne düşmüştü.Olması gereken yerde,olması gereken saatte olmadığı bir yana,olmaması gereken yerde,olmaması gereken saatte bağırınıyordu.'Alo? Evet.Hıhı evet kalktım.Evet 9 da.Tamam bay bay!'Telefonu masanın üzerine fırlattı.Bay telefon bunu çoktan hak ettiği için içi hiç mi hiç sızlamadı.Bütün bu hengamenin arasında,gardırobun bir numaralı uyumsuz ikilisini de çoktan üzerine geçirmişti.07.15.Tönnies,üzerindeki şık takımla yatağın üzerine oturmuş;kitaplıktan aldığı bir kitabı karıştırıyorudu.Gidip yanına oturdu ve soruları el bombaları gibi üzerine atmaya başladı.Ancak adamın pek de acelesi yok gibiydi.Yavaş yavaş anlatıyor,her konu üzerine çeşit çeşit örnekler veriyordu.Zaman giderek daralıyordu.Daha hazırlanması gereken bir çanta,giyilmesi gereken ayakkabılar vardı.Sonunda ani bir kalkışla adamın yanından kalktı.O ise,sanki hiç bir şey olmamış gibi büyük bir zevkle anlatmaya devam ediyordu.'Çanta hazır,mont giyildi,bere takıldı.Bere takılmasa mı? Hayır takılsın,hava çok soğuk..'

Az mesai yapmanın verdiği mutlulukla parlayan çalışma lambasını söndürdü.Koşarak kapının eşiğine geldi.Uyumsuzluk zincirine,3 saniyede seçtiği-ya da seçmek zorunda kaldığı-ayakkabıyı da ekleyerek kendini dışarı attı.Hiç dinlenmemiş olarak başlayacağı yarışın 2. etabı için start çoktan verilmişti.Aradaki 1 saniyede yine de düşünebildi.Neden ve nereye koşuyorum? Evin içinden kendisine cevap veren Marx'ın sesi ise duyulamayacak kadar boğuktu.Koşmaya başladı..

\Zig-Zag/

2010-01-04T13:21:00.000-08:00

Anlaşılmamak için yazıyorum.Anlamları biraz daha yok etmek için.Kurduğum cümleleri buruşturup tekrar kazıyorum;fırlatıp attıklarımı gömmek için.Dipsiz bir münakaşa hepimizinki.Ben burda duruyorum,sen orda,o orda,onlar şurda ve asla duramıyor 'biz ';işte tam orda.Ya da burda.Ya da şurda.Ve bir anda,deliresiye bağırıyor; hemen ardından bağırdıklarımı duymak için susuyorum.Anlaşılmak için susuyorum.Sustuklarımın tam aksini duyduğunu söylemen için.Yersiz bi şaka seninkisi;ıssız bi bölge,hatta yassız bir yaz akşamı kadar güzel olduğunu savunduğun bi lehçe.Konuştuğun.Ve benim anlamadığım.Yoksa sen de, anlaşılmamak için yazanlardan mısın?

bırakma beni kalbim..

2009-11-30T01:38:00.000-08:00

Rahat bırak beni çocukluğum.Üstüme salma çığlık çığlığa koşan geçmiş silüetlerimi.Ben onlar değilim artık,karıştırma bugünü geçmişle.İntikamsa hayattan almamı beklediğin,ben olamam senin kiraladığın katil.Üzgünüm olanlar için,her ne kadar üzülmesi gereken ben olmasam da.Ama üzülemem şimdi olanlar için ve yıkamam zar zor kurabildiğim mutluluk barınağımı.Işıldayan bakışları södüremem nefret dolu bakışlarımla.Yerine geçmemem acıların konakladığı bedenlerin.Senden sora yaşadım ben.Gördüm senin göremediklerini.Bana katılmanı isterdim ama yapamam..Söylemesi zor,kelimeleri boğazda düğüm düğüm eden bir şey şimdi söyleyeceğim..Üzgünüm sana verdiğim sözü tutamam.Çünkü artık yalnızca sevmek istiyorum..

Bir tuhaf

2009-11-10T16:19:00.000-08:00

Ne vakit kopsam bu dünyadan,ebedi kabuslar görüyorum.Ve bir tek ben yok ki bana ait,yalnızlığın sessiz ve derin ve soğuk ve donuk diyarında kendi başıma ağlayabileyim.Mezarlık kokuyor bu şehir.Baştan aşağı betonla örtülmüş hayvan ve insan cesetlerini saklıyor ambarında.Çok nadir duyulan çürük ve içten parçalanmış bir koku burunları tıkatıyor.Ten kokusu,çiçek kokusu,yağmur toprak,ağaç,madde,gerçeklik,sevgi,aşk kokusu hatta nefret kokusu bile aranıyor bu şehirde.Gecikmiş ölümünki ise binbir şekilde altın tabaklarda sunuluyor.Kah aşk zannediliyor,kah yağmur.Bazen güven bazen tutku.Yalancı ölümle,yalandan yaşanmışlıklar fırlıyor bir bir mezarlarından.Her yaşanılan kendinin sanılıyor;her hissedilen bir bebek kadar saf ve temiz.Ama bilinmiyor;çoktan gömülmüş ve çürümüş olanların süslü artıklarına sahip olunduğunu.Sadece ve sadece kandırıyor bu dünya.Kötüyü güzel,hayali sığ gerçek yapıyor.Ölüyor herşey,bir önemsiz kez daha.Kimse fark etmeden gömülüyor çıktığı toprağa.Acımasızca..

Man on the horizon

2009-10-24T06:57:00.000-07:00

Deniz'e..

Yalnızlığın soğuk suları, ayaklarımı yalayıp geçen.Bu uçsuz bucaksız deniz kadar boşluklar içimde.Yeniden..Tutunmaya çalışan parmaklarım;kumların arasından akıp gittiği.İç içe geçen maviliği gökyüzünün;gözyaşlarımı aydınlatan.Her biri karışırken soğuk sulara,kalbimin donukluğundan kopan parçaları;çakıl taşlarına çarpan.Hızla gömülüyor bedenim ıslak kumda.Deniz kabukları kulağıma fısıldarken sözlerini,duyamıyorum artık seni..Tonlarca ağırlık çökerken üzerime,kıpırdayamıyorum.Yine..Son kez gördükleri gözlerimin:ufukta bir adam var.Hayaletten bir adam..Belli belirsiz el sallıyor veda ederken.Korkuyorum son kez,bırakıp giderken.Kalıp da elini tutamıyorum.Nefesimi dolduruyor gürleyen sular.Son kez,yine seni düşünüyorum.Ufuktan belli belirsiz gözüken siluetini.Ve sessizlik..sonsuza dek..

Bıraktığım gibiydi kendim

2009-07-10T12:56:00.000-07:00

Gece oldu.Tüm ışıklar etrafımdaki,söndü.Kuytu köşelerin en güzel yerleri ayrıldı bana.Tıpkı bıraktığım gibi dar,sadece beni sığdırabilecek içine.İnkar edilen yalnızlık daracık alanı saran.Bir bekleyiş olması gereken.Kimsenin görmediği köşeden,her yeri ve herkesi görebilecek gibi.Bekledim.Gecenin son bulup,ışığı görmeyi.Köşeme sığamayacak kadar büyümeyi.Ve büyüsem bile,benden arta kalan yere oturacak birini bekledim.Gece oldu..

narindi ölüm,bir zamanlar..

2009-05-05T10:26:00.000-07:00

gidenler.ve bitenler ardından braktığı.sade bir buz serinliği yüzünde.sadece olmadı diyerek biten.bir zamanların yaşattığı hayaller.dünyasından yavaşça,ağır ağır kopup giden.şanslı isen yok sayarsın acıyı.değilsen gömülmek benliğine,özünden fazla hissetmek özünü.ve özlem her yerde,özlemek istemesen de görünürdekini yasaklamayı beceremeyen bu yenilgi,kendinden nefret ettiren..her nerdeysen,posta pulu eskimiş bi mektup bıraktım sana.onu okumadan ölme..

Randevu

2009-04-06T15:44:00.000-07:00

Diyelim ki olmasam yanında
Diyelim ki sen orda,ben burda
Yokken sen ne de ben ortalıkta
O yalnız iki salağı bırakıp
Buluşmuşuz hergün aslında.
Kadıköy çıkmazında.

life casting

2009-03-19T08:10:00.000-07:00

Paslı.Öylesine paslı bir kapı ki,alt tarafından çürümeye mahkum olmuş dokusu.Bir kulbu kırılmış.Davetkar öylesine;içeri girmemenin imkansız olduğu bir bekleyiş içinde sanki beni.Bir kapı,beş basamak merdivenden sonra gelen.Önünde oturduğum.Rengi kirden koyulmuş bir minderin üzerinde.Kimsesi yoktu sanki;ben öyle hissetmiştim.Kapısı açıldığı yerde dünyası başlayan evin.Kimi varmış oysa,kimsesi de.Altımı ısıtan minderin sahibiymiş.O amca.Tuhaf bir tesadüf sadece.Parlaklığı sönmüş yüzlerin pırıltısını görüyorum yine.Yine o endamsız bedenlerin,yaşama tutunmuş çelimsiz ellerini.Marifet burda gizli.Parmakları olmadan yakalayabilmek bir dalı.Kulbu çürüyüp yerini terketmiş bir kapıyı sırtlayabilmek.Sessiz kalmaya mahkum olduğu için,gelenlerin seslerini zayıfça duyduğu için bırakmak bir kapıyı açık.Her an gelebilirler demek.Her an gelebilirim..Zaman koyduğum işlerimden kendimi çekip.Çıkıp yola;sana hiç bir zaman sevmeyeceğin temiz bir minder alabilirim.Ya da çok sonra kendi kirlettiğimi getirip;yine de senin camdaki parmaklığın arasından attığına oturabilirim.Kim bilir..Ben bilemem.İzinsiz kullanılan basamak,ağırlığını kaldıramadığı yüküne isyan ettiğinde;dili yok söylemeye;ama çağırır bir kaç yardımcı.Terk ettirir zorunlu bir rahatsızlık.Rahat olsa da için,mantıklı sebep yokken;sebebsiz mantığın veda ettirir.Vakti konulmamış bir zaman geri geleceğine söz vererek..

I am sterdam

2008-12-22T03:04:00.000-08:00

I want to go to an other city
an other life wanna make.
Maybe miss will I this city?
Maybe not at all.
But just wanna leave myself here
Found an other me in there
wanna be an other,
that's me at some level
of the scale that no other makes
just that ı wanna take
while going to an other city..

mutfakta biri mi var?

2008-12-13T00:53:00.000-08:00

Ben,bu koca sarayın küf kokan koridorlarında dolanan köstebek.Senin zulmünden kaçışanları kurtarmaya yemin ettim.
Size ihaneti bir borç bilirim sayın lordum!Öfkenizin kuru kalabalığını süpürmek en büyük vazifem.Siz ise aynı süpürmek sözcüğünü bu zavallı halkınız için söylemiştiniz.Kimsin ki sen? Hayatını sevgilere adamış fedakar bedenlerden daha mı değerli bedenin ki,bu kadar rahat hırpalayabiliyorsun diğerlerini?Erdemli diye atfettiğin ruhun mu,her bahsedişinde daha da alçaltan seni gözlerde?Gaddarlığından ezilmiş,nefessiz kalmış kafalara basarak tırmandığın merdivenleri mi işaret ediyorsun yoksa,başarım diye? Bir hiç dediğin tüm o insanlar,sana kıymet denileni öğretmeliler.Şimdi bırak da,başkaları takdir etsin seni.Bırak da,her saniye kendi kendine mükafat vermeyesin.Korkarsın ya onlara sormaktan kendini!Adın gibi bilirsin çünkü;değil kendini,başkalarını bile kandıramamışsındır..

07'

long-term memory

2008-12-07T07:47:00.000-08:00

var olmaktır gerçek olan.var olmanın yegane kuralı yeganeliktir.yükseklerden atlamayı geciktiren,kulaklara fısıldanan sözlerdir.kelimelerin yetersizliğinden söylenemeyenlerdir var etmek.yalnız ziyaret edilen akşamlarda yalnız olmadığını bilmektir.kimi zaman duvarlara işlemektir yokluğu,ya da hatırladıklarını tekrar tekrar yinelemektir.kimi zaman bir koku,kimi zaman bulunan boş bir şişedir..

welcome back manjusan..

2008-11-19T04:26:00.000-08:00

gerideki mikroskobik adam.ağaçların ağzından dökülen kurabiye kırıntılarına çatur çutur zevkle basarak yürüyor.yalnız olduğumu düşündüğüm halde yanına gidememekten şikayetçiyim.

uzunca zaman sonra,bu geniş odada,mükemmelin üzerinde ısıtılmış bu köşede belki bu sefer aklımdan parça pinçik olmamış bir kaç düşünce geçer diye oturuyorum.aslında tam olarak demek istediğim bir şey yok. demek isteyebileceğim çok şey de olabilir aslına bakarsanız.ama yok.bulanık ama.aslında tam bir muamma.

kedi bana şov yaptı.ama bu şov beni bi kedi yapmadı.oysa ne çok isterdim bi günlüğüne farklı bi yaratık olup ilkelliğin su götürmez özgürlüğünü tadabilmeyi.kedi olamadım ama kuyruk oldum ben.koca ayaklı insanların çeke çeke uzattıkları kuyruğum.kedi olsam acımdan saldırırdım onlara.ama kedi-insan bir mutantım ben.kuyruğum kafama söz geçiremedi.

bir bilseniz neler geçiyor kafamdan..kuyruğumdan tutup yakalamaya çalışmayın merakınızı.kafam kuyruğu dinlemez.kuyruk kafama söz geçiremez.çekmenizle elinizde kalakalması bir olur.kafa ileri kaçar,size de kıllı kuyruk kalır.kertenkele oldum çünkü ben..

huzur çiçekleri

2008-08-15T05:53:00.000-07:00

çiçek kokuyor
yüzüm,ellerim,saçlarım
delirmenin huzurunu arıyorum.
günbatımını geciktirdim
inada binmiş bir sabitlik,
denizden esen ayaza karşın
hep aynı noktada bekliyorum.
bugün de hergün gibi geleceğin gün..

gönderen:manjusan

2008-07-05T15:13:00.000-07:00

sevgili görünmez adam,
nasılsın? umarım iyisindir.ben iyiyim.en azından iyi olmaya çalışıyorum.seninle irtibata geçmeyeli nerden baksan 13-14 sene oluyo dimi? 14 senedir seni çağırmamı beklemenle uğraşmana şaşırmadım aslında.ama üzüldüm diyebilirim.hayatta her saniyesini benimle doldurmuş birinin olması fikri şu an çok rahatsız edici geliyor.bu yüzden 14 sene boyunca bunu hiç düşünmedim.sana yazmaya başladığım şu bir kaç dakikada,sanki 14 sene bu eziyeti birine çektirmişçesine rahatsızlık duyuyorum,kişiliğimden daha az dağınık olan çöp odamda.herneyse seni seçiminden döndürmeyeceğim kadar uzaktasın şu an bana.ama ne garip bir histir ki ellerimi kafamın arasına alıp,gözlerimi sımsıkı kapatarak seni düşündüğümde yanıma gelebilicek kadar da yakınım sana.ama şu an seni görmeye hiç hazır değilim sanırım.bazen öyle anlar geliyor ki eski dostum benim,hiç beklemediğin bir anda birini görüp şaşıracak vakit bile bulamayabiliyor insan.işte ben geldim diyenler de çıkabilir aralarından.neden şimdi demek yerine,belki yarın diyorum.eskiden de böyleydim biliyorsun.hesap sormazdım ya hiç kimseden.bunu yapsaydım bana kalın mı kalın bi hesap defteri getirmeni isterdim senden.hafızam hiç bi zaman iyi olmadı.senden sonra,şu salak hayatta kimseden yardım almadım.tutamazdı ki kimse senin yerini,ihtiyaç da duymadım.sadece gülümsüyorsundur bu iltifatımı okurken.oysa sadece gerçeği söylüyorum.hakettiğinin milyonda birini belki ama biliyorsun iltifattan nefret ederim.sadece iyiliğimden yararlanmak için iyi bişiler söylemesi insanların.içi boş gülümsemeler.yanaklara dokunmayan dudaklar.ama sen..burda ol da kahret beni.uzağımda pervane ne anlamı var? istersen ölene kadar bekle.onlar görmese de,ben seni görürüm.şimdilik hoşçakal..

kontrat*

2008-06-23T01:26:00.000-07:00

ölümden sonra uğrayabilecek miyim buraya?gizli kalmaya,görünmez olmaya gerek kalmaksızın izleyebilecek miyim şimdiki hayatımdakileri? bişeyler dilemem gerekse bunu dilerdim.özlediğim zaman yapamıyorum ben.varlıksızlıklara dayanamıyorum.ne komik o zaman bile umrumda olacak gibi.belli bile değil,kontrat bile yok ortada.ben yine antlaşma maddelerimi koyuyorum.limitsiz ziyaret hakkı talep ediyorum.

Hüzün Korkusu

2008-06-07T07:23:00.000-07:00

İçime çektiğim gökkuşağı
Beyaz gecelere koro yazılan sabah umudumdu
Şiir ıslatan gözyaşı,yalnızlığım.
Kana kana düş içen esirliğinde sevginin
Yüzer gibiyim.
Başımda yağmurdan karanlık bir yüz
Güz ölümleri çoğaltır.
Son kez uyanıyorum.
Hıçkırıklar:Kayan yıldız korkusu.
Devraldığım ikizler:Hüzün korusu gözler.
Dünü tersine okuyorum.
Eşitsiz gelişim yaraları kalbimde.
Elime saat zemberekleri döküyor zaman
Sesindeki kınadan.
Mor laleler seraplarımda.
Yazık intiharların salıncaklarına şafak söken
İkindi dudakların yoksa karanlığı
Salınsak..Aşka..Durmadan..

Jorge Luis Borges

olia*

2008-05-21T06:42:00.000-07:00

Soğuk.Akşamları sadece soğuk olduğunu hatırlamak istiyodu.Bir de florasan lambasının korkunçluğunun bittiği anı.Hemşire düğmeye dokunduğu anda sonlanan bir bıçağın tenekeyi kesme sesi.Yastığının ve çarşafının soğukluğunun nedeninin beyazlıklarından olduğunu sanırdı.Camın arkasındaki maviye karışan siyah lekeleri karga zannederek daldığı bir an kapı açıldı.Yine de gözlerini açmadı.Tavanlar öylesine yüksekti ki,açılan kapıdan bütün koridor cereyanını odaya buyur ediyordu.Şimdi daha da soğuk.Uyuyor olmasına rağmen yatak içindeki kıpırdanmaları ele verecekti onu.Göz kapakları ardındaki gölgenin ebatını seçmeye çabaladı.Belki hemşire..Sessiz olmazdı hemşire.Çarşafın vücudunu eritip kendi bünyesine geçirmesini diledi.Aynı anda gölgenin cereyenla beraber ayrıldığı hissi.Tıpkı ışık kabusu gibi odadan ayrıldılar.Geniş bir huzur anı..Ama ya uykusu? Çok zor gelen uykusu da çıkmıştı odadan.Gözlerini yapışmış kapaklarını kaldırark açtı.Camdan görünen gölgeler karga mıydı? Hayır..Gecenin korkunç bulutlarıydı onlar.Koyu lacivert gökte yer yer karaltılar,denizdeki gibi kara delikler.Şimdi kalkmalıyım dedi içimden.Kapılar kapanmadan bahçede yürümeliyim.Görmek için zorunlu olduğu işkence lambasını yaktı.Biri koridorda ıslık çalıyordu.Yankılanan bir ıslık, bir çığlıktan daha kötü geldi o an.tedirginlikten uzak çok rahat birileri dışarda.Yine de giyiniverdi hemen,düşünmeden.Hemşire odası.Yarın verilecek sarı renkteki serumlar.Taş duvarlar,taş yerler.Taştan yansıyan soğuk.Beyaz boya,kapı duvar,tavan..Çıkış kapısına geldiğinde uyuklayan güvenlik doğruldu.Sadece yarım saati vardı.Zaten farkındaydı ama bir daha söylemesi gerekliydi.En azından onun için.Bahçe..Lisedeki bahçesine çok benzer ama çok daha büyük bahçe.Sağdaki kafes içindeki hayvanlara baktı.Köpek,kazlar,sabahları öten horoz.Sadece ayakta olan köpek.Dışarsı odası kadar soğuk değildi sanki.Diğer uca kadar gitmeye karar verdi.

days

2008-05-11T22:04:00.000-07:00

Mekan eskittim ben.Belki kim bilir daha eskitmeye devam ederim.Bu pembe duvarların üzerlerindenki yazılar hiç batmadı bana onlara battığı gibi.Ne de babamların odasıyla paylaştığım berlin duvarı adlı duvarım.Alındılar bana odalar;bi şeylerimi bırakıp gittiğim için onlarda.Bazen de otel odaları.Veda ettim kimi zaman,inanamıyorum kendime şu an ağladım arkalarından.Kimi az,kimi uzun soluklu ikametler..Bazen yazdım bazen sildim..
Dün anneler günüydü.Geçen pazartesi,annemin anneler gününü uyku mahmurluğuyla kutlama gafletimden sonra,nihayet öpebildim doyasıya tatlı yanaklarından.Ve babamın annesi için mezarlıkta sessizce ağladım.Onun da ağlamasını izlerken.Aslında,boş boş toprağa baktık ikimizde.Ama özellikle geçen yıl anneler günündeki anılardı belki ağlatan.Ya da onun için diğer anıları.Yokluğu,çocuk sesinin dayattığı hadi çık artık tekrarları..Sonra onu hüzünlü haliyle bırakıp,garipsedim toprağı.İçerde neler olup bittiğini merak etmeye başladım.Ya da biz orda o minik seremoniyi yaparken babanemin ne yaptığını.Dalıp gitmişim.O an çok öğrenmek istedim.Tam gözümün önüne gelsin istedim.Merakım o an giderilsin.Ama olmadı.Bir sırra,bir düşünce iletip ayrıldık her zamanki gibi.Mezarlık çok gürültülüydü dün.
Islak bir dal tuttuyorum elimde.Çicekleri tomurcuk,daha açmamış.Ve üst kattaki salıncakta kardeşimle yemeğin pişmesini bekliyorum.Burnuma et kokuları geliyor.Kardeşim beni dinlemiyor,kalkıyor çok hızlı sallıyor salıncağı.Elimdeki dal düşmesin diye paralanıyorum,bi yandan da kavgaya tutuşuyorum onla.Çamlıca eteklerinden İstanbula doğru sallanıyorum.İstanbulu terk etmemeiş o zaman daha kimse,o ev yıkılmamış.Anneler gününde topraktan suratlara bakılmamış..

Gece yarısı öpücüğü

2008-04-25T07:41:00.000-07:00

neden sustum biliyor musunuz?
haksızlıklarınıza rağmen
ya da en iç burkan sözlerinize
sizi gördüğüm gibi görmeyin beni diye
taraflar hep ayrı kalmalı bence.
seviyorum demeyin,
zaaflarınızın ve kininizin
ayaklarını öpüyorsa sevginiz.
nacizhane tavsiyem size
hafıza kutsal
hafıza muhteşem,
biliyorsunuz
işte benim sizi orda yok ettiğim gibi
siz de hiç uğraşmadan
beni de orda yok ediniz.

thereisnoheaven

2008-04-19T04:07:00.000-07:00

Yeri ve zamanı doğru olmasa da sevebilmeli insan.Yapması gereken diğer herşeyi bir kenara umarsızca fırlatabilmeli.Önceliklerini gözden geçirmememeli hiçbir zaman,içinden gelen elbette koşulsuz sevgi olmalı herşeyden evvel.Ezelden beri,ebediyete kadar..

Yazmak istememiş olmanın huzursuzluğuymuş içimdeki bir takım huzursuzluklardan biri.Kendi sesimi duymak,bir şekilde yazmak.Ama ne yazayım.Nerden başlasam?Nasıl anlatsam? Ya da neyi anlatsam? Bilemiyorum..

Genel-geçer kanılar dahilinde değilim.Hak verdiğim noktalarda buluşabiliyoruz.Babam öyle bir insan örneğin.Çoğunluğun yanında kendini rahat hisseder.Orta yoldan yürüyüp bariyerlere çarpmadığında kendini rahat hissedenlerden.Yorucu olmaması bakımından yapmayı denediğim türden davranışlar bunlar.Evet gerçekten kendimi daha zinde hissediyorum öyle zamanlarda.Ama ya cennet tasvir edildiği gibi bir yer değilse?Ya da ben artık imla ve noktalamaya dikkat ediyor hale gelmişsem?

Anlamaya çalışmamak gerek.Bazen anlamaya çalışmak işin büyüsünü bozar.İşte o zaman,hayatta kaç tane bu denli sihirli kalmış materyalimiz var ki elimzde de;onun da şifrelerini kırmaya çalışıyoruz ki deriz.Değil mi? Hizmetçi Mary'nin de dediği gibi:' En iyisi siz de bilmeye çalışmayın..Herşeyi oluruna bırakın!..''

İçimizdeki boşluklarla ölmeyebiliriz.Başka dillerden dökülenleri dinlediğimiz kadar dinliyormuyuz kendi söylediklerimizi? Ah bu ben! Hep bu ben..Rahat bıraksak şu kendimizi artık.Özgür kalmak isteyen zavallı benleri.Oysa onlar kendilerine verdiğimiz müebbet hapislerde çürümeyi hiç haketmemiş,işkencelerin gözleri kör edecek boyutlarına tabi olmayı hiç mi hiç haketmemiş olanlar.Belki de sen yerine ben koydum.Senin olman gereken yerde ben varım.İşte bu yüzden,yanlış göz ağlıyor;yanlış ağız gülüyor,yanlış eller okşuyor sahte saçları..

Şimdi başa dönmek gerek.

Aslında hep başkaları denir ya.Hep onlar yapar;eylemin kötüsünü onlar,takdire şayan olanları ise insanın bizzat kendisi.Durdur şimdi.Hepsinde sen varsın kabullen.Ertelenmiş sevgim yok benim.Kinim,nefretim yok.Umursamazsam kendimi,kırarsam yine beni..Hiç bir menfaatim yok..

moda 08'

2008-04-02T00:09:00.000-07:00

Birçok sabah aklımda..Müzikle başlananlar veya sokağa dalınanlar.Uykularından gerçek anlamda uyanmamış insanlar.Dil sürçmeleriyle komik hal alanlar.Uykulu olmanın verdiği hafif sarhoşluk mu boşvermiş kılan?Ne güzel de gözükür hep sıkıcı olanlar..Önünden caddeye fırlayan kedi selam verip çok işi olduğu için kaçar.Pantolon paçalarıyla süpürülen yollar,yayaları akşamkinden daha hakim kılar.Ellerinde ekmek taşıyan yaşlılar,hep erken kalkarlar.Yaza doğru daha uçucu sabahlar.Doğar ve batar..

'virus test'

2008-03-23T21:55:00.000-07:00

insanlar gülüyorlar ama neden güldüklerini bilmiyorlardı.ağlıyor ama akabinde bundan suçluluk duyuyorlardı.anlaşılmak için başka kimliklere bürünülen yıllardı.benim de çocuğu olduğum bir anlar bütünü..çevremde hiçkimsenin yanlış giden şeylerin kokusunu alıyor gibi bir hali yoktu.saçmasapan davrandığım için içten bir şekilde azarlanıyordum.yolda döne döne durdurduğum kimseler hiçbir şey olmamış gibi devam ediyorlardı.etrafta ne varsa sahteydi.yerde biten cılız çalılar bile sanki kendiliğinden büyümemiş,yapay malzeme ve sulamayla var edilmişlerdi.gördüğüm bütün yüzler donuk,parlak olanlarıysa iri elmacık kemikli korku film palyaçolarınınki gibi iğrençti.mutsuzdum ama mutsuzluğumun nedeni bu gördüklerim değildi.gördüklerimi algılamaktı nedeni..oysa o kalabalığın arasında,onları taklit etsem hiç mi hiç göze çarpmazdı yabanlıkları.mutasyona uğramış bir insanlık,ve bir tane aynı kalmış bulma çabası içindeki biri.değişebilir miydi tüm bunlar? elime gökten bir değnek düşse,ya da bir ışın kılıcı.hepsinin müptelası olduğu bu virüsü yok edebilsem..hayır,o bayat filmlerdeki kudurmuş insanlar değil bunlar.bunlar çok iyi bakmadan anlaşılmayacak yaratıklar.ne ağızları köpürüyor ne de birbirlerini ısırmaya çalışıyorlar.ama hepsi o geniş gülümsemeli palyaçolar..

hava durumu

2008-03-17T03:51:00.000-07:00

yürürken,karşıdan gelenlerin suratları yerine göbeklerini gördüğüm zamanlardı.bazen de,arkama bakarak yürürken içine gömüldüğüm besili göbeklerin zamanı.yumuşacıktılar,aynen elimde tuttuğum kolalı jelibonun kıvamı gibi.bankalar o zamanlar,önlerine banklar koyarlardı;dinlenmek ve benim gibi dişlerini çürütmek amaçlı.başka birisinin,bütün dişlerini çürüteceği miktarda jelibon yedim bu banklarda.ve dedemin sözünü hep dinledim.aslında onun benim sözümü dinlediği apaçık ortadaydı.parkların içindeki banklarda yaşlandığı ama hiç sıkılmadan gözleriyle beni izleyip güldüğü.bir gün değil,her günün havası aynen bugünkü gibiydi.açık gökyüzü,yağlıboya serisinin en sevdiğim rengi mavi.ve serin rüzgar,rengini bulamadığım için hiç çizmediğim.bir saniyeliğine de olsa,kolalı jelibonla yine o bankta oturuyorum..

bir de zil çalsa hala..

2008-03-14T09:40:00.000-07:00

bu sessiz koridorlar,bu uzaktan gelen terk edenlerin sesleri..Bu bir adam,kafasını uzatıp saatini kapanıyoruz anlamında gösteren..tüm bunlar 5 sene,ya da daha öncesinde bir okul gününe götürdü beni.formasızım lakin su an.rahatça içebiliyorum sigaramı.ve artık servis kullanmıyorum eve giderken.tanıdıklarımla genellikle hoşbeş muhabbeti.evet artık daimi bir sıram yok.ya da sıra altına sıkıştırdığım fazlalık kağıtlarım.ne de bir sıra arkadaşım.daha uçucu varlığım,ama benimsemek zor olmasa gerek.e hadi artık çocuk değilsin! her vakitin bir diğeriyle kıyaslanamazlıkları vardır.her tavrın ayrı bir edası..farklı olması bir başkasından,özlettirmemeli geridekini.o an belki,sımsıkı sarılmalı duyguna;büyümüşsün,değişmişsin,körelmişsin bakmadan.ve bunun da uzaklara dalınarak hatırlanan güzel anılarından biri olacağını unutmadan..

çok zaman oldu ben gerçekten konuşamayalı..

2008-03-10T10:52:00.000-07:00

bir dahaki sefere.daha derin sohbetlerde yıllanan ağızlar.çürümemiş çiçeklerim ellerimde,beklemekten.söyleyebilmiş sevgisini,anlatabilmiş dertlerini..burdan değil ama ordan seslenmiş ve elini uzatmış;gel diye.odamdan ayrılırken,vakit akşam olsa gerek.bir kaç satır daha karalamış.bundan sonra olcakları ise,bir dahaki sefere..

kısas*

2008-03-09T23:03:00.000-07:00

yükseklerde kafa kafaya vermiş iki kelebek.birinin kanatları yok denecek kadar saydam olmalı.diğeri görünmek isteyecek kadar kaba beyaz.en tepeden uçuyorlar biri geriye istikamette,diğeri ileriye..

durmuyor zaman.hayata yaşam veren zaman.değişimin öncüsü,eskinin hancısı,kimilerinin sancısı..zaman..bu derdime bir çare ol dedimse de sağır kendisi.kulaksız bir dev,eline alıp incelerken biz cüceleri;ne söylediğimizi duyamaz zaman.öylesine büyük,kimi zaman gözle idrak edilemez zaman..

bu sabah,yine modada elbette yürürken,umutsuz ve yılgın olabildiğince;burnuma çiçek kokuları takıldı.kepenkleri inmiş dükkanlardan gelmesi olanaksız,yanımdan geçen derbeder adamdan gelmesi is hiç.demek ki,bahar gelmiş.bu sakinlikte bu koku duyulur dedim içimden.bu sakinlikte bu bahar yaşanır işte! sokaklar tıklım tıkış olmaya başladı mı duyulmaz oluyor.ilk saatleri seviyorum.ilk ve taze olanları.daha ellenmemiş,kaba saba seslerle bozulmamış saatleri.o zaman yalnızlığın bir güzelliği oluyor.anlam buluyor yalnızlık,gerçekten yalnızım diyorsun.etrafınla ve kendinle başbaşasın.binler arasında teklik değil işte bu.bu saf yalnızlık,en sevdiğim..

vapurlar sadıktır.hep söyledikleri saatte gelir,söyledikleri saatte kalkarlar.onlara güvendiğim kadar kimseye güvenmiyorum şu istanbulda.bu şehrin doğrucuları onlar.hem bu kadar güvenilir,hem bu kadar nostaljik,hem bu kadar rahat..kim olabilir?bir yediğini bi daha yemeyen ben,bir giydiğini bir daha giymek istemeyen.önüne getirilen ne varsa burun kıvırır bu ben.ama vapurdan bıktığımı görmedim.

düdük çalar ince ince yolcular binince
düdük çalar ince ince yolcular binince
gidiyor çufuçufuçuf uzaklarda gözü
git güle güle,gel güle güle
çok bekletme bizi(x 2)
1990/yuva

sigorta

2008-03-02T22:01:00.000-08:00

birtakım insanlar
bir takım elbise içinde
belirli komutları var
süzgeçten geçmemiş biçimde
parmak sallar,kaş çatarlar
dinlemiyorum dedikçe
bunu daha çok yaparlar
tehtitleri peşi sıra
korkutur tribündekileri
bayılacak gibi olurlar ara sıra
her karşı çıkışımda.
oynar,zıplar,dalga geçerim adamlarla
korku inanmadığında başlar bilirim.
sakin bekleyenler yedek kulübesinde
bir elin parmağını geçmez sayıları olsa da
onlarla yola devam edebilirim.

bir keserim var/vururum taşa/vermem beşe/satarım on beşe

2008-02-26T01:02:00.000-08:00

bir son bir başlangıç doğurdu.zaten her bitirdiğimin ardında başlattıklarım var.sigaraya ara versem,onun yerine kendimi içkiye verebilirim.aram pek yok gerçi,biralar da çok bozdu bu ara..yerleşiklerin kendiliğinden göç etmesi diye bir şey yoktur.sürülmeli ve sınır dışı edilmeliler.kendimle başbaşa kalmaktan korkuyomuşum ben.ne ilginç! eve gitmicem diyorum,sokaklarda fazla birşey de yok oyalanacak.mahalle arkadaşlarım olsaydı;yazlıktakiler örneğin..o zamanlar zaten sadece bizimkilere görünmek için eve giderdim.bir de uyumak için.sorun olmazdı,pek bir güvenli ve eğlenceliydi sokaklar.bizim site çocuklarını pek tanımazdım ya.genelde hep komşunun tavuğu komşuya kaz gözükür hesabı,ya da onun gibi bişey;alt ve üst sokaklara giderdik.bir de mahalle bakkalı vardı ki;kendisi bıkmadan bizi kovalasada ondan aldığımız aburcuburları yan taraftaki kolilerin üstünde yiyip,çöpleri de ortalığa atmaktan usanmazdık.ve bu yere ait şaşırtıcı bir şekilde hatırladığım çoğu insan;hayatımda değil ne yazık ki.oysa yıllarca görmeye öylesine aşina olunmuş bir tabloydu ki.mısır satan adamı şimdi görsem bile hafızamı kaşındıracağından eminim.bu kadar değerli kılan neydi diye düşünüyorum.böyle zevkle,şevkle yapılan bişeyler kaldı mı..işte bu umursamazlık,sorumsuzluk insanları çocukluklarına döndürmek isteyen.tasasız hayat.sıkıntılar ise 5 dakika ağlamaktan öteye geçmez.küçük dünya,küçük amaçlar,küçük hayaller..hepsi de küçük bir beden için.öylesine kendini düşünür ki;hiçbir şey umrunda değildir,ya da sorun teşkil etmez.bencildir bi bakıma çocuklar..ve ilginç bir şekilde mutlu.o zamanların hazzına,o zamanların davranışları örnek alınarak ulaşmaya çalışmak ne derece gerçekçi olur bilinmez. ama alınması gereken dersler olduğu kesin.
bir değil bir çok zaman var aklımda.bir çok yere ait şeyler.salak salak dolaştığım sokaklarda da bunları arıyorum sanırım..farkında olmadan.bilinç altımda,oralara ait birşeyler görebilme ihtimali.ararken sadece tek bir ipucu var elimde.bir resim.bana benzeyen biri,ama ben değilim kesinlikle.eminim çünkü başkalarına bu kızı gördünüz mü diye soruyorum.görmedik diyorlar her seferinde.ben de sormaktan vazgeçip,resime daha dikkatli bakmaya karar veriyorum.

bir gün geri döndüğünde üzülmeyeceksin artık.yalnızlığından,en ufak seste çözülmeyeceksin.saklandığın dolaptan çıkabilirsin.bütün ışıkları açtım senin için..

Arsızlar Senfonisi

2008-02-21T15:09:00.000-08:00

'Ben kimim?'dedi kendim.Aynada,umutsuz ve kendimi bile korkutan gözlerle ben; bana bakarken tam da bu soruyu sordum.'Ben kimim?' Neden kurcalıyorsun dedi dış ses.Hep belli bir tonu vardı sanki.Derken daha kNısık ve pes bir tonda başka bir dış ses -ama- ile başlayan zıt bir öngörüde bulundu.Ama ile başlayan o cümleyi kurduğu için kızgındım ona.
Kendine hep kızıldığı için belki,muhalefet etmeyi bir alışkanlık,bir misyon haline getirmişti.Bu şekilde varolmayı sürdürüyordu besbelli.Çoğu kez düşünmeden,sadece karşı çıkarak.Kabullenmeyi bilmiyordu;ne de hakli göstermeyi mahkemede hiçbir sanığı.Dedikoducu ve bir o kadar da ortalığı ateşe veren birisi.Ve onu katlanılmaz kılan birçok handikapıyla;olur olmaz zamanlarda tam da işler yoluna koyulmuşken,gelir bir el hamlesiyle dağıtıdı herşeyi.
insanın bu sesleri susturup,kafasının içinde bir müzik açması imkanlı olsaydı;beynimin her köşesini cd lerle doldurup 1 saniye bile sessizliğe izin vermemek olurdu muhtemelen yapacağım.
İşte bazen,insanın müziğidir bir başkası.Her sözcüğünde bir tını keşfeder.Her hareketi bir melodinin yansımasıdır.Ondan çıkanlar,notalar halinde havada süzülerek beyne dolar.Ruh halleri,enstrümanı olur ortaya çıkan müziğin.Daha hüzünli olduğunda keman solo girer şarkıya.misal..Ne coşku dolu insanlar ki,uzatmadıkları halde müzik aletlerinin kulaklıkarını;çok uzakta olsalar bile duyulacak yükseklikte çalan şarkıları.Saygı duyulur,önüne şapka çıkartılır cinsten ışımaları.Kaçıncıdır;onları böyle düşünürken önünden geçilen bir kliseden içeri girmek.Mum yakmak;ritüel dışında kalbinle istemek sadece;bir gün ben de diyebilmek.Ben de bu şarkıyı sana yazdım..

biraz..

2008-02-14T13:34:00.000-08:00

derler ki..bırak aksın zaman,sen seyreyle manzaranı.tadını çıkar;gönlünce,dilediğince yaşanan güzel günlerin..aşıksan ve duyuyorsan sesini tüm olanların;izin ver şarkına çalması için..ama bilmezler,güzel olanlar hep daha çok acı verir..

Fantasyland

2008-02-05T03:05:00.000-08:00

bazen düşündüğünden daha tatmin edici olur buldukların.işte öyle bir yolculuktu bu paris gezisi..yorulan ayaklar,kemirilen tırnaklar ve içilemeyip atılan sigaralara rağmen büyüsüne değer kılınan bir 5 gündü.bu kadar çeşitilik ve farklılık varken neden hep aynı yerde kalmak istesin ki insan..aslında maymun iştahlılığını tetikleyen bir şey;bir tarafın aynılığı özlese bile.5 güne sığmazdı belki,kendi başına hele de ilk defa gidiyorsan ve metro faresi gibi o duraktan bu durağa koşturuyorsan..ama konsantre de olsa sığdırıldı bir şekilde.hatta gelecekte başkalarıyla,salim kafayla gelinmek üzere kendine söz verildi;yerler ve yapılacaklar tasarlandı.geleceğe dair planlarının olması güzel insanın ve amaçlarının..tutunması ve onlara ulaşması,elde etmesi için bir tetikleyici..space mountain daki treni fırlatan mekanizma adeta..disneylanda,babamın bile çocuk olmaya ne kadar hevesli olduğunu görmek nedense mutlu etti..en azından sandığım kadar katılaşmış olmadığını içinin görmem için yeterli sevinç ve şaşkınlık ibaresi sergiledi..hatta bizden bile daha çok hevesliydi denilebilir..hele ki,sağanak yağmura rağmen gitmek istememesi bunun en büyük kanıtıydı..özenmek olsa gerek bunun adı ..orda yaşamak istemek belki de farklılığın cezbediciliğinden kaynaklanıyordur..belki bir zaman sonra tüketildiğinde,yine sıkkınlık oluşacağını düşünebilirim.
hayatımı seyahat ederek geçirebilirim belki de..belki de bir kuş olmalıyım..her yere vizesiz girebilmeli,hiç para harcamama gerek kalmadan bütün dünyayı gezebilmeliyim..en azından belki bir gün kanatsız bir kuş olabilirim..prepare-moi istanbul..

la maison de mon reve

2008-01-20T08:16:00.000-08:00

kırmızı kadife bir koltukta,hiç içmediği soğuk bir kahveyle hayal ediyorum bir adamı..siyah saçlarıylarını yeni ıslattığı yerlerinden damlayan su taneciklerinin gözlerinin önünden geçişini görüyorum şimdi.kıvrılarak yüzünü dolaşırken onların ben olduğumu düşünüyorum.kahvesinden bir yudum alıyorum.kırmızı ona hep yakışır,çok yakışır..ağır ağır yüzünde bitiyor yüzüm.nefesimi bile duyamayacak kadar sessiz yaklaşıyorum yanına..fırtınalı bir hava..şimşekler ardı ardına.yüzünü aydınlatıyor arka arkaya..çatı düşüyor;duvarlar yıkılıyor..yanıyor her yer..dünya batıyor..yağmur damlaları onu öptüğüm her noktada ağzımdan içeri giriyor..öldüğüm her an aşık oluyorum..hayalimse gerçek oluyor..

ölen tüm anların anısına..

2008-01-18T15:56:00.000-08:00

bir gün gelecek hatırlayacaksın belki beni.belki yazılmış bir kaç satır arasından çarpıcam hafızana.tak diye oturacak zamanda olaylar yerine.beni de orda bir yere sıkıştırıcaksın.şimdi duydukların kadar güçlü olmayacak hiçbir zaman duyuların.her geçen saniye biraz daha köreltecek yetini.hiçbir yarın bugün olmayacak,hiçbir sonra şimdi değil..hatırlayacakmısın o zaman şimdiki kadar net yüzümü;mimiklerimi gözünün önününe getirip de hayal görebilicekmisin ayıkken?duymaya çalışırsın ya o gün o yerde o saat çalan şarkıyı.ortamı olması gerektiği gibi hayal edersin.pencere açıktır mütemadiyen,dolmasına izin verir rüzgarın.bu koltuk o kadar sıcak mı şimdi? sesleri var mı dostların,ne dedikleri anlaşılmasa da,orda olduklarını bilmene yetecek kadar da olsa..oradaydılar,buradaydık..sen de,ben de..anlar ölmeden..

Yastığın Soğuk Tarafını Seven Canavar

2008-01-18T05:47:00.000-08:00

bakalım ektiğim menekşeler büyümüş mü..tavşancıklar seyir halinde mi,kaplımbağayı geçmişler mi sonunda.geometrik axiomların canı cehenneme,elbette geçmiş olmaları gerekir.
beynim sulanmış benim uyumaktan.en iyisi,hemen taze suyuna bi çorba yapıp konu komsuya dağıtıp topyekün içmeli bunu.vitaminleri uçmadan.yanına da taze sıkılmış benlik suyu.zaten bu hayat,bu yaptırımlar insanın suyunu çıkartıyo.gerek yok zorlamaya.herkes yakında konsantre meyve suları tadında marketlerde satılır olucak.eminim bundan.
eğer gözle görülür çabuk tüketilen amaçların peşinden koşmuş olmasaydık ya da koşmayı kendimize amaç edinmeseydik belki de gerçeği aramak için bir başlangıç noktasından koşmaya ya da en azından yurumeye başlayabilirdik.bu saçmasapan mesguliyetler bizi aslında mutsuz eden,oyalayan.yapmamız gerekenleri geciktirdiğini düşündüğümüz saçmalıklar,aslında yapmamız gerekenlerden daha çok saçma değiller.ve belki de bu tembellik,bu isteksizlik tüm bu hazırdaki konulanlara isyanı doğal sistemin.yaradılagelmişe aykırı düşmek gibi bir güce daha sahip olunamadığı kanısındayım.aslında hiçbir zaman böyle bir karşı durmanın gerçek olucana inanmıyorum.ama kanserli bir akciğer hücresinin çıkıp da kanserli adamın elindeki sigarayı alıp,söndür lan sunu diyemeyeceğini de biliyorum.sistemin içinde mikro takılan biri olarak ebediyen tek, bu şekilde sessizliğe hapsoluyorum.gerçeği görmek elbette kapını kapatıp kendi basına yapılan.ben de öyle yapıyorum ya..odama çekilip düşünüyorum.duvarlara yazıyorum bazen.bazen de saçmalıyorum,saçmaladıklarımın arasından her zaman hatırlayacaklarım oluyo.onlar da aslında hayatımda belki de ilk defa saçmalamadıklarımdan..
yakınıyorum ya bazen..sağıma dönüyorum boş,soluma dönüyorum boş..nedir bu boşluk,yalnızlık diye..ama sonra kendi sesimi duyuyorum.düşüncelerimin sesini,hikayelerimin sesini,hikayelerime ilham verenlerin sesini..sonra diyorum seviyorum ben böyle olmayı ..
işte uyurken bunları düşündü beynim.

yerine konamayan yitikler

2008-01-12T02:21:00.000-08:00

duman altı öğelerinden yapılmış bez bebek..izmaritten burnu.küllerden saçları.çıplaklığını örten sade gri bir duman yalnızca.duvarın dibinde,elleri açık.bacakları ayrık.kafası önüne düşmüş,gözlerini kaldırmaya çabalıyor.bu sessizliği geçip,işitilen şarkının melankolisinde coşuyor,kabarıyor,hareketsizliğinin bedelini içini yakarak ödüyor.elbisesinin nedeni,içten yananların tüttürdüğü dumanı.aynı zamanda soluduğu havası.nefesinin rengini belirliyor,yananlar ne kadar buyuk olursa o kadar koyu.açık gri-füme-siyah,her seferinde farkı görüyor;içini göremese de tahmin ediyor bu sefer yok olanlarını.başka hangi yerde tütebilir..hangi sığınak bir başka bez bebekle dolu değildir ki,kucak açabilsin ona.diğerlerini gösteriyor şimdi kamera.aynı biçimde oturuş,dumanların rengi değişken.uzakta olmasalar,yanyana yanmaya devam edebilirlerdi.o zaman bu kadar içten içe tutuşmazdı samandan kalpleri.elinde tutan meşaleyi,herşeyin başında gidip,bunu yapan;belki yok öyle biri.samanlar içlerine doldurulurken daha başlamıştı kıvılcım.düşünemez bez bebek bunları,kin besleyip de yakamaz kendi ateşiyle suçluyu bulsa bile.bilse bile..ateşinden,o yanıp biterken bile,durup ısınmaya çalışanları kovalayamaz..yapamaz..

bir cama üflediğim dumandı,zamanında hayatım.yumuşakça çarpıp,bana geri dönen..tertemiz bir buhu yerine,isini yüzümde bırakan..

canım bu kadar yazmak istedi

2008-01-06T09:25:00.000-08:00

ifade edemiyorum içimdekini..ne iyisini ne kötüsünü..her yerde,burda bile zorunlu kaygı.kaygı olmadan belki de iyi ve güzel ve şaşırtıcı ve etkileyici olmazdı,bizim iyi ve güzel ve şaşırtıcı ve etkileyici dediklerimiz.ne var ki insan bazen hiçbişeysiz kalmak istiyo.süslerinden kurtulmak istiyo.başka gözlerin değil kendi gözlerinin okuması için yazmak istiyo..ve yazma dışındaki eylem(si)lerin derecelendirildiği ;en ustte yaşamak,var olmak denilenlerin olduğunu düşündüğüm bir cetvel olsun istiyo..bilmem anlatabiliyor muyum..

post card

2007-12-30T15:08:00.000-08:00

böylesine hüzünlü,saçmalıklara koşan ,yeni bir yılda eskiyi özleyen.işte şimdi biraz daha yaşlandık.herşeyi düşünüp hiçbişey yaptık.film şeritlerine mal gbi baktık.hemen bir ayna alıp kırmalı bu laneti.biterse elbet,unutturmak kendine yanlış; şimdi değil ama sonra mutlaka geri geleceklerini.özgürlüğün tadının damaklardan gitmediği,sınırları olmayan bir dunya hala var..mutlu yıllar..

her gün için bir çeltik

2007-12-27T13:37:00.000-08:00

geçicek..inan bana geçicek..
kalbimde nedensiz bir sızı var.masa lambasının ışığını seyretmeyeli uzun zaman olmuş.kalabalıklar arasında yalnızım yine,yeniden..içimde beni kemiren bi yaratık var.sürekli olumlu duşuncelerimi çiğneyip öğüten.susmayan çenesi düşük bi düzenbaz gibi,yine türlü oyunlar sergilemekte.inançlarımı yakıp,küllerini avucundan yüzüme üflemekte.nefesiyle duraksıyor sıcaklık.buz gibi donuk gözlerim var.buyudukça buyuyor aynalara sığmaz oluyor..ya değilse..ya..sonra baska benler geliyor aklıma.baska canavarlar içlerinde.benzer hayatlar çok farklı duran.benzer yüzler içlerinde.bana dönük olanlarıysa şaşırmamam için.hep bedel ödetirler de rahat bırakmazlar beni.senin gibiyiz aslında deme cesaretleri olmadığı için.amaçlarını araç haline getirenler.uzaklarda seyreder gibii yapar da gizlice silerler gözlerini.ben onları tanıyorum.kimim ben merkez? senin adamın mı? hedefe uzak mıyım? harekat üssüne yakın? telsizin bozuk merkez sinyal gelmiyor.en azından bir cevap bekler bu ajan. çift-tek-tek-çift-tek-çift-çift-te....

''Günahımız yok dersek, kendimizi aldatırız ve içimizde gerçek olmaz. Ama günahlarımızı itiraf edersek, güvenilir ve adil olan Tanrı, günahlarımızı bağışlayıp bizi her kötülükten arındıracaktır.'' /incil-Yuhanna'nın 1. mektubu/ 1. bölüm 8.ayet

günün çorbası

2007-12-26T07:06:00.000-08:00

yemeğin baharatının
eksik olması gibi
kibarlığımın da
mantığı eksik
tadı güzel
görünüşü güzel
sen yerken
bense harmanlayamazken
belki biraz karabiber katarım
hapşırtır seni
burnunu kaşındırır
ancak yemek kaynarken
içine katacağım acı biberden
inan daha iyidir.

/////\\\\\

2007-12-18T08:31:00.000-08:00

Yağmurun iri kıyım damlalarına aldırış etmeden ilerlemeye çalışıyordu yaşlı kadın.Her gün bu saatlerde elleriyle beslediği sokak kedilerinin yemek saati biraz geçmiş olsa da;hiçbir zaman gelmeyeceğinden şüphe etmediklerinden midir yoksa ikamet ettikleri sokağa ondan başka doğru dürüst kimse uğramadığından mıdır bilinmez,hiçbir zaman gözlerini sokağın köşesinden ayırmazlardı.Tek taraflı olduğu aşikardı bu yardımın,ama bu sadece minnettar gözleri görmeyen ya da göremeyen birinin söyleyeceği cinsten bir şeydi.
Adımlarının kısa ama sık olmasına rağmen,sürekli ve sürekli trafik lambalarına takılıyordu yaşlı kadın.Biraz daha hızlı koşabilseydi;beklemesine gerek kalmaz;önlerine bakıp yürüyen ve sağa sola omuz atan diğerleri gibi metali,tahtayı ışık geçirmez her şeyi yok sayarcasına içinden geçebilirdi.Onlar gibi..Ne kadar yaşlanmıştı..İki elinde de ekmeklerle dolu torbalar olmasaydı,elini yüzüne götürecekti.Ve başına kalın bir sargı bezi gibi sarılmış atkısını sıyırıp buruşuklarını kontrol edecekti.Su damlacıklarının gözleri önünde yarattığı optik illüzyonlara rağmen,bacakları hareket eden yeşil adamı gördü sonunda.Geç kaldığının farkındaydı.Onu yıllarca bekleyen tek şeydi kediler.Oysa o yıllarca başkalarını beklemişti..Cam önlerinde,ağaç altlarında,parklardaki geniş banklarda..Hele biri vardı ki zamanıda,onun için denizler aşmayı göze almıştı.Ama şimdi,ya şimdi;sadece karşı kaldırıma geçebilmek derin bir nefes alması için önemli bir nedendi.
Korna sesleri,polis arabalarının sirenleri,simitçilerin soğuk hava kütlesinde asılı kalan son heceleri yolunu yarılamasına imkan vermiş,soluklarının ısıttığı ağız çevresi kendi kendine konuşmasına ve çok alışık olduğu bir o kadar da nefret ettiği yalnızlığını bastırmasına olanak sağlamıştı.Keşke elindeki torbaların içindeki bayat ekmekleri,hiç olmasa biraz et veya tavuk kokan bir suyla ıslatabilseydi.Çok geçti bunun için,zaten imkansızdı ya.Çoktandır yağmur sularının ıslattığı ekmeklerin ağırlığı yanıltıcıydı ama yine de eli kolu kasaptan aldığı butlarla,sıyrılmayı bekleyen kemiklerle dolu olduğunu düşünerek keşke diye iç geçirmesine engel olmuyordu.
Bunca yıl hiç keşke dememiş olmasına kendi de şaşırdı o an.Başına ne geldiyse,veya ne gelmediyse hep sükunetle izlemiş ve razı olmuştu.umursamaz olduğunu sananların aksine,hiç şüphe etmemişti kendinden ne de tebessümle karşılık verdiği hayatının ona özlediklerini geri vereceğinden.Yetmiş dört yaşındaydı.Çoktu yaşı ama asla geç değildi ya da gecikmiş hissetmedi kendini..
Bu şehir her zaman hızlı hareket etmeyi severdi.Belki de haklıydı,lakin mecburdu;hep son saniye ellerden kaçıp gidecekmiş gibi duran bir nesneler butunuydu sanki.Zamana karşı direnç geliştiren tüm bu insanlar için uyum sağlamak hiç zaman almamış mıydı? Görerek,daha doğrusu sürekli yaparak gözleri kapalı çölde çıkış yolunu parmakla işaret edenlere dönüşmüşlerdi belli ki.Nasıl yaptıklarına bir kez daha tanık olmak için durup çevresine baktı.
Belki de onlar gibi bir hedefe koşmadığı için,yavaş ama hep aynı;hiç düşmeyen iddiasız temposunda yurumeye devam etti.Keske yolunu tamamlayana kadar güneş de,zaman da,saatler de hep aynı yerde kalabilseydi diye düşündü.vakit ilerledikçe soğuk,yağmurun keskinliği alan ılıklığını bile hissedilmez kılmış,sanki kupkuru bir günde,salt rüzgarla devam eden ayazdan ibaret olmuştu her yer.önemli değildi aslında;sokağın ucundan aşağı sarkıtılmış gibi duran kırmızı halı gibi önünde biten yokuşun tam önündeydi çünkü.o sırada durduğu yerden,o;yokuşu çıkarken bakacak biri olsa herhalde büyük ama hiç de dolgun olmayan kalçalarının sallanışıyla dalga geçerdi.bu fikir kendini bile yeterince güldürmüşken,kimbilir bir başkası hele de kendinden çok daha genç biri,nasıl da eğlenirdi.
Her gün çıktığı yokuş muydu bu?belki bugün biraz daha dikti.belki biraz da ordan buradan çıkan taşlar ayağına takıldığı için daha fazla tökezlemişti.Ne önemi vardı ki.Sonuçta aynı yoldu.Bir saniyede bile neler değişmezdi bu şehirde evet ama bu ıssız yokuşu kim niye değiştirmek istesindi ki..
Köşeden önce beyazlığı gözüktü torbaların.daha doğrusu gözüken şeylerden en önce hışırtıları duyuldu.kediler de bu şehrin insanları gibi,birbirlerinin önüne geçmek için hareketlendiler.Hiçbir zaman anlayamayacaktı yaşlı kadın;kedilerin karınlarını doyuracakları içi mi yoksa onu gördükleri için mi bu kadar heycanlandıklarını.açlıkla terbiye edilmiş yorgun bedenlerinin aniden hareketlenip keskin dönüşlerde bulunmalarının nedenini hiç mi hiç bilemeyecekti belki de.Ama zaten o inandığının doğru olduğunu bildiği için mutlu değil miydi.kim isterdi gerçeği öğrenmeyi ya da kim bilebilirdi hangisinin gerçek olduğunu.işte bu yüzden hiçbir zaman şüpheli gözlerle yaklaşmadı yanlarına.ve hiçbir zaman elindeki torbalardan çıkan kuru ekmekleri, tereddütten titreyip de koymadı önlerine.istemsizce sağa sola giderdi elleri,hasta olduğu için..ve zaman bedenini eskittiği için.Ama asla bir an düşünüp durduğu için değil..Bugün de görevi bitmişti kadının.bir süre ekmek parçalarının önünde iştahlı ağızları izledi.Önlerine bakan kafalar gördü sadece.Ama zaten hiçbir zaman gözlerine bakılmayı ve minnet duyulmayı beklememişti.Bu sefer de beklemedi elbette..Boş torbaları yerden aldı.Çıktığı yokuşu inmek üzere puslu görüntüde kayboldu.

SON

ziyaret

2007-12-16T07:51:00.000-08:00

Biraz sonra kapının çalınacağını biliyor gibiydim.üzerimdeki uyku kıyafetlerini çıkarmaya vakit bile bulamadan zile ısrarlı bir şekilde basıldı..
- kim o?
- Benim..
- Sen kimsin?
- Benim ben,erişkin

Kapıya verdiğim sırtımdan terler süzülüyordu.oldukları yerde buharlaşıp beni korkumla beraber düşen vücut sıcaklığımdan daha da uzaklaştıran terler..plan yapmak için çok geçti.belki hiç ses çıkarmasaydım;evde olmadığıma ikna olabilirdi.ne salakça..zaten her şeyi bilen biri için bunu düşünmek çok aptalca olurdu.kandırılması ya da çelişkiye düşüp ‘belki de sahiden yoktur’ demesi imkansızdı.lanet olası kıvrak zekası..

-daha sonra gelebilir misin? Şu an..şu an bi şeyler yazıyorum..
-imkansız..senin de gayet iyi bildiğin gibi..
-ee..şey o zaman bana 5 dakika ver..
-1800,1799,1798..

odama giden koridor artık sadece bir koridor değil,100 m lik kosuda bir pist.tasları kayganlığı yetersiz,terlikleri hala tek motorlu patenlere dönüştürmüyor.sanki saatler sonra odanın kapısına ulaşıyorum.önce sakız çöplerini kaldır.yazılar ve karalama kağıtları yatağın altına..fotoğraflar,tık bi rafa gitsin..

-1230,1229..

yastık kılıfını değiştir.ya da ters çevir..akan göz boyaları ispirtolu değil nası olsa..ispirtolu göz boyası..her zaman bu boyaların ne kadar az renk seçeneği olduğunu düşünmüşümdür..ama ispirtolu boyalar öyle değildir.hem çok canlı hem de çok çeşitli renkleri vardır.kağıdın arkasına daha soluk ama hala seçilebilir rengini geçirir.bu kısımlara yazılmaz genelde,satır atlanır.sadece kağıt için değil,t-shirtler..evet evet ne kadar güzel desenler çizilir üzerlerine.ama en zevklisi ellere çizilenlerdir..sonra bir de…

-544,543,542..

banyoya gitmem gerek.saç tokalarını çıkartmalıyım.sonra en önemlisi,en önemlisi bu komik ifadem.daha dik durmam gerek.kaşlarımı yukarı kaldırsam..hımm –selam. –ahh sen misin..selam..-selam naber? Su.evet su.yüzümü yıkamalıyım.neden bu kadar az akıyo? İnce bi çubuk gibi.saydam,ince deney çubuğu..bu çubuklar boy boydur.genellikle deneylerde kullanılır.ama bilimsel deneyler her zaman laboratuarlarda olmaz.evin balkonunda yapılan,çok kayda değer deneyler de vardır.

MERCİMEK DENEYİ
Malzemeler:
*yoğurt kabı
*yeşil mercimek
*pamuk
*su
Yapılışı:
Yoğurt kabının içine iki kat ıslak pamuk,arasına yeşil mercimekler konur.Her gün sulanarak filizlenmesi beklenir.

-12,11..

kapıyı açmam gerek.zaman kalmadı.pisti geri koşuyorum.bitiş çizgisi gözüküyor..

-2,1..kapıyı aç.

Kapıyı araladığımda kimse yoktu.bu sefer sonuna kadar açıp delirip delirmediğimi öğrenmek istedim.hayır yoktu.sevinmekle korkudan altıma yapmak arasında kararsızdım.aslında kimin umurundaydı,sabahın köründe bir misafirle hiç mi hiç uğraşamazdım.beni oldukça yoran bir 5 dakikanın ardından rahattım sonunda.kapıyı kapattım.5 dakika önce canım dondurma çekmişt i ama şimdi koyu bi kahve içmeye karar verdim..ve 5 raiting le taçlandırdığım, çalan sarkının sesini kıstım.

neden bilmiyorum..

sitem

2007-12-11T08:07:00.000-08:00

Hiç sevilmedim.
Sevildiğimi zannedip de
Mutlu olduğum zamanlara
İğrenerek baktım.
Yaşanan her şey
Atılan her kahkaha
Sulanan her gözden önce
Duyulan her güzel söz
yalanmış.
Ve bunca zamandır
Hep kendimi kandırdım
Beni sevmeyenler arasında
Ben de vardım.
Terk edildim sonunda.
Yitenlerin ardından
Yine hep yaptığım gibi
Ağladım.
Ayakta kalmayı bile
beceremedim.
Dedin...
İyi de,
Bunları sen istedin..

elma dersem çık;armut dersem de çık

2007-12-02T07:34:00.000-08:00

derimin altında hareket eden bişey var.bir türlü çıkışı bulamayıp,can çekişen yaralı bi hayvan gibi,hatta camın şeffaflığına aldanıp dışarı çıkmak için kafasını yuzlerce kez toslayan bir böcek gibi bu şey.saate en son balktığımda akşam üzeriydi.telefonun melodisi canımı sıkıyor.atıp parçalarsam bu izbe yerde sesimi duyurma şansımı tamamen kaybederim diye,gözümün önüne gelen ve kendimi zor tuttuğum hamleyi bir türlü yapamıyorum.dışarısı insan sesi kaynıyor.hepsi de gereksiz,duyuduğum zaman yüzümü buruşturduğum cinsten şeyler söylemek için açıyorlar ağızlarını.beyinsiz varlıklar neticede.beyni, yenmekte olan hannibalin kurbanı gibi,zavallı..bence bu insafsızlar arasında kaybolmuş bi kaç iyi insan vardır yine de.camı açtım ve bağırdım:''sen! sen gelsene bi.Hayır be sen değil,arkasındaki..(yukarı bakanların arkasından eğile eğile kaçar) kaçmasana!'' gitti..korkuttum onu belli.neden? çünkü beni kaçtıklarından biri sandı.itici bi sesim var.suratım da sirke satıyo..aslında ne yalan söliyim,belki de ben ona diğerlerinden daha fazla zarar veririm.haklıydı.arkasına bile bakmadan,bir asit yağmurundan kaçar gibi benden kaçmakta haklıydı.çok çaresiz ve yalnız olmasaydım ben de o an ona kaçmasını söylerdim.mantıklı düşünebilseydim.ama nefret ediyorum ondan,çağrımı hiçe saydığı için.çünkü nefret ilkel duygu.
ayrık düşünceler,birbirinden çok farklı;hepsi de kendine göre inandırmaya beni, yeterli sebep üretmeye çalışıyo.hepsini dinledim.sonuç mu? bi sigara yaktım ve acı kahvemden bir yudum aldım..

nisan 06/tesadüfen bulunan bir yazı

2007-11-30T15:04:00.000-08:00

saat 06.00.sabah.önümdeki cam açık.ayaz var.kargalar var.onlarca karga.seslerin hakimi onlar.hava gri-mavi.bulutlu belki açmaya müsait.az sonra hemşire içeri girecek.oda beyaz.çarşaflar,duvarlar,lambalar kapılar,kapı kolları.yatağın yanındak masanın altında çanta var.bir kaç giysi yerleştirilmemiş.masanın üzerinde laptop var.ekranda i tunes açık.playlist yapılmış.hastane adı.şarkı frank sinatra.come fly with me.saçlarım ıslak.doktor gelmeden hemen önce yıkanılır.duşakabin yok banyoda.sadece bir duş başlığı.bu yüzden yerler ıslak.ufak çapta bir su baskını.küllükte sigara izmaritleri.biri hala yanıyor.dumanı fön makinası yüzünden gözüme giriyor.defterim açık.yazılar karman çorman.bugünkü ödevi hala bitirmedim.kimse aramıyor.kimse gelmiyor günlerdir.hergün diğerinin aynısı.kapı..

ithafen..

2007-11-22T18:42:00.000-08:00

adamın elinde,büyükçe bir defter vardı.yavas yürüyordu.arkasından defterinden düşen sayfaları toplarken bir yandan da bağırıyordum.:'sayfalarınız düşüyo..bakar mısınız..defteriniz yırtık galiba!' beni duymuyordu eminim.yoksa dönüp bakardı mutlaka.eğilip kalkmaktan yorgun düşmüştüm.ama tek bir sayfasını bile yerde bırakamazdım.etraf yemyeşildi.mevsime rağmen çimleri yeşil kalmayı başarabilmiş bir yerdi.yanımdan,sağımdan,solumdan kediler geçiyordu devamlı.oyun oynayan;birbirlerini kovalayan kediler.adamın üzerinde uzun yeşil bir kaban vardı.sanki genel renkte kamufle olmak ister gibi.kaçar gibi bir hali de yoktu ama..en sonunda durdum.butun sayfalar dökülmüş olmalıydı.adam görüş alanımda bir banka oturdu.önce ona,sonra da elimdeki kağıtlara baktım.yazılanları okumaya başladım.o da ne..okuyamıyorum.a..yok..bunlar boş! dedim sesimi kontrol etmeksizin.nasıl olur..kafamı kaldırdığımda adam bana bakıyordu.yanına gittim.adım adım değil.sanki uçarak,kayarak.yüzüne dokundum.'gerçek mi bu?'susuyordu.ben de sustum.yanına oturdum.oyun oynayan kedilere baktık.sonra birden:
-kalemin var mı?

''yet write, oh write me all, that i may joingriefs to thy griefs, and echo sighs to thine.nor foes nor fortune take this pow'r away;and is my abelard less kind than they?tears still are mine, and those i need not spare,love but demands what else were shed in pray'r;no happier task these faded eyes pursue;to read and weep is all they now can do.''

herşey yolunda merkez

2007-11-18T13:56:00.000-08:00

ferah bir mekanda solunan temiz bir hava yanında katıksız bir içki ve sözlerini hayal etmeme olanak sağlayan sözsüz bir şarkı gerek bana.sanırım önceden tuketilmişleri yeniden kullanma tutumluluğuna girmek istemiyorum.elime konan herşeyi kendime göre modifiye etmek,böyle daha iyi oldu demek geliyor içimden.
ama bu kez,izlemeyi seçtim.yapılanları yorumsuz bırakarak sadece bakmak istiyorum.mudahale etmek saçma geliyor ya da belki de çokça tembellik ediyorum.ne de olsa yeniden gelebilseydim eğer hayata,kusursuz olmaya çalışmaz sırtustu yatardım..
gayrı ciddi bir havam var.çok sinir bozucu biliyorum.insanların kendine gel diye bağıran bakışları arasından geçiyorum.üstelik teğet bile değil,bir bakış hattının tam ortasından.onlar şaşkınlıklar içindeyken ben eğleniyorum.aslında bu sadece bir deneyden ibaret.kobaysa elbette kendimim..
böbrek ağrısı-can sıkıntısı-ödev kargaşası-dekorasyon-biricik çocuklarımın hastalıklarının derdi-çağdışılık-komşuluk ölmüş-.-.-.

bingılı özledim...

TONİGHT BİG SHOW!!!!

2007-11-07T08:05:00.000-08:00

bir iki..bir iki..elimdeki şemsiye bir öne bir geriye gider.yeniden mutlu olurum.bu kafenin tartöletleri hem güzel hem de ucuz.yeni hazırlanmış kahve kokusunu içime çekerim.sonra bugün neler yazılıp çizilmiş?ah evet,bu akşam bir oyuna biletim var.akşama kadar işleri bitirsem iyi olur.hava yağmurlu olucak sanırım,dolaptan pardösümü çıkarmalıyım.eve girerken,alt kattaki yaşlı bayana uğrayıp mektuplarımı almış mı diye sormalıyım.ne zamandır yazıyşamıyorum bizimkilerle.sanırım bana biraz kırgın olmalılar.sorun değil,köşedeki hediyelik eşya dükkanından herbiri için gözüme kestirdiğim bişeyler var.vitrine yenileri gelmiş sanki.kendime de bi tane alsam guzel olur.mutfağın pencere kenarına koyacağım çiçekler için saksılar olabilir.hı?ne ? afedersiniz tam da yolun ortasında durup düşünüyormuşum tüm bunları.evet tamam..bir iki..bir iki....

çalar saat

2007-11-02T03:08:00.001-07:00

Saatlere bakamıyordum artık.çapları değişen kadranların içine gömülmüş rakamlar değildi sadece.bir hayatı barındırıyordu içinde..zordu her rakamı bir anlama kavuşturmak.hatırladıklarım bunlardı sadece saatlere dair.bir ileri ve ne yazıkki geri gitmeyen akreple yelkovanı saymassak.oysa ben her geçen saniye geriye gidiyordum büyük bir tezatlıkla.
Yeni bir eve taşınmıştım o sıralar.bütün duvarları saatlerle bezeli,camdan bol başka bir şey bulunmayan bir eve.ve ne yazık ki her zaman olduğu gibi,sadece tek bir camla yetinmek zorundaydı manzaralar.korkuyordum ondan başkalarına bakmaktan,yine de memnundum gördüklerim hep aynı olsa bile.fakat acı veriyordu sanki,şimdi hatırlıyorum da;ne zaman kafamı uzatıversem o camdan, yağmur yağdığı zannedilirdi..
Arsızca gülümseyen bir kedi aldım eve.yalnızlığıma ortak olması için.her yaptığım şeyde,dişlerini göstere göstere sırıtırdı bana.yaptıklarımın saçmalığını hatırlardım ve kendime acırdım.yemek niyetine yerdi acıdan kemirdiğim tırnaklarımı.o yedikçe geri yerine konuveriyordu tırnaklarım,anlamak zordu.ama kedim doğru olanı yapıyordu.buna emindim.
Sanırım bir Pazar öğleden sonrasıydı.saatler tam tamına 16.16 yı gösteriyordu.eskiler dolabından,toz içindeki kokuşmuş ansiklopedileri çıkardım hemen.1616..yane geçen sene..ne kadar çabuk geçmişti.ne yazıkki koca bir sene evden dışarı çıkmamıştım.dünyaya kör gelen biri gibi,şeklini hatırlamakta zorlandığım,hatta beceremediğim o kadar çok şey vardı ki.kedimi ayaklarımın dibinde gördüm o sırada.
Ertesi sabah güneşin ilk ışığıyla,başımı farklı bir pencereden uzatacaktım.söz vermiştim kendime,hazır kedim ortalıkta yokken.üzerime gardroptan en sevdiğim giysileri geçiriverdim.çelikten yapılmış zırhlı koyu yeşil gömleğim ve yine çelikten olduğunu hatırladığım,eteklerinde kalın halatlar asılı fırfırlı eteğim büyük bir uyum içindeydiler.heycanım giderek katlanıyordu.kaç adım attığımı hatırlamıyorum o en büyük ve en güzel pencereye doğru.ama tahminlerime göre dünyanın yaşı kadardı.belki bu kadar acele etmiş olmamdan belki de pencerenin en güzel olmasından,garip bir korku yayılmıştı.tek yapmam gereken kafamı uzatmaktı.boyun kasları öne doğru gerilecek,gözlerim kapalı yuvalarından fırlayacak,kulaklarım duyabildiği her sese göre yön değiştirecekti.böle düşünmek beni rahatlattı.benim yapmam gereken hiçbir şey yoktu.organlarım komutları algılayabilicek kadAr mükemmel yaratılmışlardı çünkü.
Biraz önce,bundan tam 77852236 yıl önce,az önce güneş ışığı yok muydu..gördüğümü hatırlıyorum.eminim.kafam neden bu kadar ağır.hani kulaklarım,hani neden seslere çevirmiyosunuz yüzünüzü?
O sabah herşey başka olacaktı.ya da ben öyle sanmıştım.saat tam 16,16 yı gösteriyordu.geç kalmıştım,ama acele edicek gücüm bile yoktu.sadece her zaman baktığım camın önündeki koltuğa çöküverebildi dizlerim.kedim kapının eşiğinden sırıtıyordu bana.sanki hiçbir şey değişmemiş gibi..
şubat 07

2

2007-10-31T15:44:00.000-07:00

saçlarını dağıtmış,pencereden bakıyordu sessizce.üzerinde belli belirsiz bir elbise,üşüse de kapatmayacağı düğmeleriyle karışmış kolyeleri vardı üzerinde.elinde tuttuğu kahve fincanının sıcaklığıyla yetiniyordu.içinde kalmış aşkların acısını duyarken sıktı fincanı elleri yandı.gözleri de yandı bu sırada.bir türlü akmayan gözyaşları bebeklerinden taşamadı,büyüttü onları ta ki bütün gözünü kaplayana dek.kafasını vurduğu pencere sapından akan kanları üzerindeki elbiseye sildi.kan kokusu karıştı,kahve kokusuna.10 kaşık kahvenin acı kokusunu bir anda bastırdı kan kokusu.ve rüzgar..ellerini yakan sıcaklığı ılıklığa dönüştürdü.omuzlarını gevşetti,yüzüne değen saçlarını usulca geriye attı.yanındaki kanapeye oturdu,nezaketle.her sabah aksatmadan özenerek yazdığı defteri çıkardı masanın altındaki raftan.en sevdiği siyah kalemini eline aldı.derin bir soluktan sonra,önce son 4 gün yazdığı herşeyi yırttı hiçbirine acımadan.bazı sayfaları ağzıyla parçaladı,kağıt tadından nefret ettiğini anladı,hepsini yerlere tükürdü.kalemin arkasını ağzıyla kemirirken,içinde ne kadar mürekkep varsa emdi.geriye kalanla ise kollarını kanatana kadar çizdi.bu yeni sayfanın ayrı bir dokusu vardı,diğerlerinden farklı olarak..daha bir kaygan,daha bir yumuşaktı sanki.ellerini üzerinde gezdirirken sanki yumuşak tuylu bir kediyi seviyormuşçasına mutlu oldu.'mutluluk ötesine geçmişken varlığıma bir kez daha şükrediyorum.kelimenin tam anlamıyla çok ama çok iğrenç hissediyorum.bu lanet olası yeri hiçbir zaman sevmedim..'yazısını istediği şekilde bitirmişti.defteri kapattı.tekrar pencereye yöneldi.evin karşısında bekleyen birini gördü.içten bir şekilde gülümsedi ve ağlamaya başladı..

son toplantı

2007-10-25T10:33:00.000-07:00

görülemeyecek kadar hızlı buharlaşsam bu yatakta.uzanmamdan kısa bi süre sonra kalmasam..giderek gitsem..derken beni anladıklarını zannedenlerin gözlerine takılmasa gözlerim.tam veda edecekken elim kalmasa asılı havada..kalmak istemesem o bir an..bağlamasa sevgiler..ama gidiyorum...sizi özlememek üzere..

orası burası,burası neresi?

2007-10-23T15:25:00.000-07:00

ben sustum biraz.boş konuşmaktansa yağmuru dinlemek daha güzel.'Yağ yağ yağmur;teknede hamur,tarlada çamur..'65 sene önce,yanımda duran bu kız,böyle bağırdığını söyledi yağmur yağınca.acaba ben 65 sene sonra,yanımda duran bi kıza nasıl bağırdığımı söyliyebilicekmiyim..aslında bağırıp bağırmadığımı söyleyebilicekmiyim diye sormak daha mantıklı..ben bundan 65 sene önce'amına koyiim..'diye bağırırdım.hatta 'yağ yağ yağmur,elimde zakkum,yine sıçmaya mahkum..!' diye de olabilir.aslında bu tekerlemeyi uyarlamak gerek.herneyse fazla takılmayalım..
1 2 3..is going to start..whats new..dont know..
kendi kendime beyin fırtınası yapıorum.az evvel sky turk te psikoyorum adlı programın sonunu yakaldım.travma sorası tedavi.bazı travmatik olaylar terapi yoluyla çözümlendirilemezmiş.beyin cortexi daha derinlere inemediğinden bi yöntem ama adını galiba sadece en basta söylediler uygulanıyormuş.hatırayı silmek söz konusu değil,sadece travmatik hatıranın diğer sıradan hatıralar gibi,kişinin yasamına etki etmiyecek şekilde normal yerini alması sağlanıyormuş.o zaman silin kardeşim..ya da sıradanlaştırın..
sanki çok boş zamanım var ve sanki hiç zamanım yok başımı dahi kaşicak.boş dediğim şeyler aslında önemli.önemli olmalılar ya da.hayatımdaki herşeyin bi anlamı var aslında.sabah kalktığımda duyduğum elektirik süpürgesi sesi bile bana ait.boşvermişliğime kızıorum bazen.bazen bana düşenleri yapmadığım için içimi bi sıkıntı kalplıo.benden gelenlere ihtiyacı olan insanları yalnız bıraktıpım için üzülüyorum.ama bi taraftan da sanırım,yanlarında olmamanın onlara ödettiği bedenlden kurtarıyorum onları uzaklarında olarak.yoruyorum sonra da yorgunluklarını gidermeye çabalıyorum.yapıyorum ve bozuyorum.yapmadığım zaman bozulmamış da oluyo.bozdukları zaman yapıyorum.ama benim yapmadıklarımdan veya yaptıklarımdan bozulanları yapmak yine onlara kalıyo.teknik olarak,elimde tebeşir,bi çizgi atıp tahtaya siliorum.bazen çizgiden fazlası,onların gördükleri bi saniye kadar orda duruyor.o saniye tahyata bakıolarsa,oldurmuş oluoyorum.önlerine bakıolarsa,hiçbşey yapmamışla eşit oluyorum.
aslında dusunmek de böyle.bişeyi düşünmek değil önenmli olan ya da hissetmek.bunu ifade etmezsen hiç düşünmemiş ya da hissetmemiş le aynı yerdesin demektir.
saatlerce yazabilirim.saatlerce burda bi konudan baskasına atlayabilirim.yazarken sessiz okumada olduğu gibi kendimle konuşuyorum aslında.belki de iyi bişeydir, en azından burda yazarken daha kolay akması herşeyin..ve en nefret ettiğim refleks olan yutmamak..
yağmur sesi kesildi.nefesim de sigaradan kesildi.bugün de bitti.ve yer yer aklımda birileri mutlu oldu.rem e girilsin..mutlu geceler..

çatpat

2007-10-20T14:28:00.000-07:00

biraz uzağında
taşların sertliğinde ezilmiş
gözlerim var bakan
ve kulaklarım hala duyan
saçlarımın kirinden gözükmese de
yüzüm var
gülmeye yakın edam
ağır kan kokusu
iç gıcıklayan kelimelerin dokusu
sağlam kalmış
bir tek
gözyaşım var
çatışmadan geriye kalanları toplayan adam
farketmeden,
ağlamak için zaman dar
hepsi hepsi kendime biçtiğim ömrüm kadar..

Sinyal sesinden sonra mesajınızı bırakın.

2007-10-19T10:09:00.000-07:00

sağ eliyle sol gözünü ovuşturdu adam.sonra derin bir nefes çekip elindeki gazeteyi düzeltti ve daha iyi görebilmek için gözlerini açtı.dolgun yanakları vardı.ve top gibi bir burnu.suratı sevimliydi,ilk bakışta fark edilmese de,ya da iki kaşı arasındaki bıçak kesiğini andıran çatma çizgisi göze çokça çarpsa da..yine de yanaklarını sıkmak isterdi insan.hep uzaktan sevmek istedim bu adamı.çaktırmadan,belli etmeden..hep başkalarından duydum.ben ona bakmazken,o beni seyredermiş..sonra.....
-merhaba.
-merhaba.
-nasılsınız?
-iiyim siz?
-ben de iiyim,teşekkürler.
-buyrun ne vardı?
-ben sizi sevmek isterim.
-aramızdaki mesafe?
-fark eder mi?
-evet,ben aralıklardan hoşlanırım.
-...
-...
-seni çok seviyorum baba..
-ben de seni güzel kızım..

kişisel damıtma

2007-10-15T00:10:00.000-07:00

How could a love like ours come to an end. We had it all but lost it 'round the bend. There's something that I'll never understand .Why now it seems like hurting's close at hand But I'm alone again, alone again.. Though the years that pass divide us I am alone again, alone again Something'll never keep us apart..
Eve geldim.Önce sessizce kapıyı açmaya çalıştım sonra ışığı yakmiim diye ayağımı dolandırdım.ama bu kadar çabadan sonra,evde kimsenin uyumadığını ve hatta ayakta bile olmadığını fark ettim..Yine yalnızım dedim içimden.Aslında çok sevdiğim yalnızlık,şimdi bi ses duyamadığımın telaşına giriştirdi.ama zaten fazla durmak neden dedim.Okula gidilmesi şart,özdisiplin şart..ama önce bi kahve ve sigara..
İnancımı çoktan kaybetmişim ben..bu sabah yatakta boş boş tavana bakarken fark ettim.eskiden nasıl da tutunurdum.şimdi hayal kurmanın ne kadar salakça ve kurduklarımın gerçek olduğuna inanmanın ne kadar zaman kaybetirici olduğunu düşünür olmuşum..aniden olmuş sanki ya da uzunca zamandır düşünmedim kendimle ilgili..bu sefer çocuklaşmamak,regresyona uğramamak (yeniden) adına çabalamışım.ama yine uçlarda ,yine hiçbir açık kapı bırakmadan kendime..yine heplik ve hiçlik ten birini seçmişim durumun öngördüğüne bağlı olarak.kendime karşı bı kadar katı olmaya başladığımdan beri failed kalimesinin tam olarak turkçe karşılığı neyse oyum..düşmek,düşüş..
kendime olduğum kdar diğerlerine karşı katı olabilmek isterdim.o zaman kendme karşı olmazdım bu derece.anlaşılmayı beklerken,iyice gitgide anlamsız şeyler yaşamaya başladım.farkındayım,biliyorum,değiştirebilirim,yapmıyorum,yapamıyorum..
içinden geldiği gibi davran dedi.hissettiğini iyi dinle..gerekirse herşeyi sustur,onu dinle.gözlerini kapat dinle..hala hissedebiliyorsun..iyi dinleyicisin..hala..
duymak istediğini değil,duyduğunu işit..

kısa durum değerlendirmesi vol:1

2007-10-05T10:08:00.000-07:00

gece görüşü için yeterli parlaklığa ve ışık miktarına ulaşamadı gözlerim.başımın üzerinde duran bilmem kaç tonluk devasal ağırlığı minimalize etmek için ilaç yutmaktan başka çözümüm yok.akşam girilicek kalabalıklar arasında dengesizliklerimi daha iyi örtebilirim.önümde duranların arkasına saklanmak,barın altına girmek çeşitli seçenekler.günlerdir sadece kahwaltılık malzemeyle beslendiğimden artık midem bulanıyor.zeynebin yaptığı makarnadan ne kadar çok yemek isteyip de azıma bir lokma koyduğum anda tuvalete koşmam gerektiğimin farkındayım.
bir yerlerden para akışına ihityacım var.düzenli olarak.babam kaynaklı olmayan bir para.aslında kaynağımın sağlamlığından emin olsam da,çoğu zaman aracılarımı zor durumda bırakmak istemediğimden bağımsız bir kazanma ve akabinde yemeyip biriktirmeye ihtiyacım var.
son zamanlarda kararsızlığımdan kaçamaz hale geldim.aslında karar verme mekanizmamdan çok,kararımı uygulama mekanizmamda problemim olduğunu düşünüyorum.
ev meselelerinde nedense büyük bir rahatlık söz konusu.artık kafa yormamanın dışında,sokakta yatarım hiç de komaz modund dolaşan insanlar olduk.ekim ayını da burda geçiricez herhalde.yeter ki huzur bulayım.farketmez..
seçtiklerimin iyi olması gerekmez..

bayan kendi ve diğerleri

2007-09-28T07:41:00.000-07:00

zamanında sevdim.bu yerde olmayı.bu kahveden bir yudum aldıktan sonra kokusunu duymayı.geleceği düşünmemeyi ilettim kendime.uzaklarda olup da birçok şeyden uzaklaşmamayı diledim.metroda giderken,camdan görüntüme baktığımda şunu dedim karşımdakine:'ne kadar anlamlı bakıyor gözleriniz..'elimdeki kitabın sayfasını bile ayraçlamadan kapattım.ineceğim durağı unutmuşken bile açılan ilk kapıdan attım kendimi..o kız kimdi?neden bana öyle bakmıştı?merdivenlerin önünde öylece kalakaldım..
evde kimse yok.olacağını varsaymıştım ama kapıyı kimse açmadı.dış kapının anahtar deliğine gün geçtikçe alışıyorum.1 hafta önce elimde torbalarla,gecenin bi yarısı önünde kalıp gülmeye başlamamdan sonra,zeynepten açma tekniği konusunda yardım aldım.bikaç günlüğüne gelinmiş misafir evi,resmen su andaki evim.bu akşam dedemin veeceği iftarda bu konunun gündemde olması çok muhtemel.en azından belki babamın birşeyleri daha kolay kabul etmesi açısından iyi olabilir.
daha yeni yemek yedim.üzerine bi kaç ilaç içtim.bi hayli tokum.sanırım iftarda önümdeki tabakla oynicam.mutfaktaki birikmiş bulaşık dağının üst bölümlerini yıkadım.sadece etekleri kaldı.ev ben geldiğimden beri mi böyle dağıldı bilmiyorum ama elimden geleni yapıyorum en azından..
dün psikologla terapiden çıktım.sekreterden gelecek randevuyu aldım.asansör kapısı açıldı.şişman bi kadın,yanında hastane görevlisi ve ellerinin tuttuğu bir tekerlekli sandalye içinde biri vardı.asansöre bindim.sekreter ismi ordu.seda dedi şişman kadın.o sırada sağa kaydı.sandalyedeki kızı gördüm.sporda tanışmıştık bi sene önce..ağlama dedim içimden..asansör kapısı o duyamadan kapandı..

korkak

2007-09-22T09:11:00.000-07:00

sarılırken
az sonra bırakacağını
bile bile
bağlamışsın ellerini
boynuna
efkarını düşürmeden
gitsem dersin
beni iyi hatırlasın..

şimdi biraz yorgunum

2007-09-20T17:52:00.000-07:00

bana söylenilenler herşeydi..herşeyi duydum.ama duyduklarıma inanmalı mıydım..bilememekteyim..inandıklarıma kulak kabartmak istedim.kendimi dinledim.ses yok..bir daha dinledim..sanki bi fısıltı var..ama anlaşılmıyor hiçbir şey.içimden geçirdiğim ritim bozulmadan duymalıyım kendi sesimi.neden demeden önce..ne yapmam gerektiğine karar vermeden önce.bilmem gerekli kendimi.susarak büyüyemez hissedilenler.ses vermeden başlayamaz orkestra konserine.
100 monolog içeren kitabı okumaya başladım.ama sessiz okunmamalı asla.nitekim,duygu durumunu tonlamayla vermeli.sahne her yerde yaratılabilir.belki şu beklediğim oda bile olabilir.
st josephin karsısında ev bulduk.herkesin ama herkesin isteklerini karşılar cinsten.mutlu bi ew orası.eski binada yenilenmiş..yine de içinde geçenleri örtmek istememiş bi ev.yorumlamamaya çalışıorum.belli etmemeye gayret ediorum sewdiğimi orayı..bozulmasındn kkorkarım..herzamanki gibi..kekelemişim..(KK)

Lego*

2007-09-18T16:42:00.000-07:00

ellerim boşluğa karşı direnç gösterirken ne kadar derin bir haz yaratılan küçük çaptaki hava akımlarının uyandırdığı serinleten ve derken ürperten hissini duymak.ilham gelmesi için yoğunluk gerek.hiç düşünmeden beynindekileri dökebilmek içinse yoğunluğun sana lutfettiği cesaret.herhangi bir odada bekliyor olmanın müthiş rahatlığını yaşıyorum son bir saattir.yeterince mükemmel olanlar.dedim ya herhangi bir odada beklemek..tek istediğim buydu.
tekliğe,yeganeliğe alışamıyorum.özgürlüğün açlığı tutukluluğa baş kaldırıyo.şimdi ne kadar durdurduğumu,frenlediğimi düşünüyorum,pişman olmamaya çalışarak.pişman olması gereken zaten ben değilim.değişime çanak tutmak gerek.
saat sabahın 3 ü değil sanki.hızlı geçmiş bir akşam.kaldırımdan geçen ayak sesleri işitilmekte.çayın son damlası höpürdetilmekte.
kimbilir diyelim..yine geridönüşümlü olarak anladım ne demek istediğimi..gülümseyerek uğurluyorum kendimi.

yastığın altında bulunan şiir

2007-09-17T01:52:00.000-07:00

Kuru ağaç..
Yorgun şehirde soluk
mevsimler..
Tam tepemden
Gökyüzü geçerdi de;
Bakamazdım.
Eğik boynum yüzünden.
Kızmayınız bana
Lakin;
Bu dünyada daha fazla
Kalamazdım..

şimdi değil sonra

2007-09-14T09:35:00.000-07:00

yasananların ömrünün bir kelebeğinki kadar kısa olsuğunu bile bile,yine karmaşasına düşüveriyorum şimdiki zamanın.geçmişi seyreylediğim için belki de güzelleştirmek istiyorum geride kalıcakları.akşam olunca,yitirmişliğin hüznü çöküyor;bi noktaya gözlerimi daldırıp düşünürken buluyorum kendimi..öyle gizemli ki bundan sonra olucaklar,bilinmezlikleri korkutuyor.çıkabilsem bu siyah beyaz film karesinden diyorum hep..
ağzımda bir susuzluk var.bugünü fazla sıvı tüketmeden tamamladım sanırım.
aklımda evle ilgili bir sürü şey var.aslında uzun zamandır bişey için bu kadar haveslenmemiştim.en ince detayları düşünmek mutlu ediyor.renkler üzerinde yoğunlaşıyorum daha çok.yeni bir dönem için yeni bir renk.yeni bir koku,ilerde duyup da hatırlatacak olan bana kendini..
ortalığı biraz toparlamalıyım.halen bana ait! olan alanda duruyorum ne de olsa.konsantrasyon eşiğim elverdikçe film izlerim,güzel olur.kapı çalınsa da açmam.

aniden yazılan

2007-09-10T16:19:00.000-07:00

dönüyorsun benimle.ellerin ellerimi tutmuş,biliyorsun bildiğimi.bu platformu ben yaptım.sonsuza kadar benimle dönmen için bu şarkıda.yüzünün her seferinde baska bir seytan üçgenini aydınlatıyor ışıklar.sağır olman umrumda bile değil.bu şarkıyı kan basıncında hissetmeni istiyorum.gözlerindeki heyecanı kaydetmek istiyorum hafızana.şimdi söyle herşeyi.bu sağır eden seste bağır içindekileri.bir de böyle konuşalım,sessizlik olmadan aramızda.I want what ı want...

alıntıdır.

2007-09-07T15:56:00.000-07:00

' ah zavallılar,sevinçlerini suç sayanlar.'
Gallus

Bre zavallı insan,az mı derdin var ki kendine yeni dertler uyduruyorsun.Az mı kötü haldesin ki,bir de kendi kendini kötülemeye özeniyorsun.Ne diye yeni çirkinlikler yaratmaya çalışıyorsun?İçinde ve dışında zaten o kadar çirkinlikler var ki!O kadar rahat mısın ki rahatının yarısı sana batıyor?Tabiatın seni zorladığı bütün faydalı işleri gördün bitirdin,işsiz güçsüz kaldın da mı başka işler çıkarıyorsun kendine?Sen tut,tabiatın şaşmaz,hiçbir yerde değişmez kanunlarını hor gör,sonra o senin yaptığın,bir taraflı,acaip münasebetsiz kanunlara uymaya çabala.Üstelik bu kanunlar ne kadar özel,dar,dayanıksız,gerçeğe aykırı olursa gayretlerin de o ölçüde artıyor senin.Mahalle papazının sana emrettiği gündelik işlere sıkı sıkıya bağlanırsın;Tanrı'nın ,tabiatın emirleri umrunda değildir.Bak bir düşün bunlar üzerinde:Bütün hayatın böyle geçiyor.
Montaigne/denemeler/aşk üstüne

acil durum anında

2007-09-07T15:38:00.000-07:00

bana dikkatli olucana dair söz ver.hata yapmicaksın bu kez..bu kez yarım bir gülümseme ve zaferin yüzünde yarattığı gurur ifadesiyle çıkıcaksın kapıdan..
kimleri dinlemedim ki su hayatta.gözlerimi ayırmam dinlediğim insandan.içine içine bakarım,dikkatim hiç dağılmaz.babamın yüzüne bakamıyorum,gözlerine ise hiç..oyun başladığında profilden birbirine nefretle bakan iki dövüşçü gibiyiz.o hep atarinin bütün tuşlarını basıp bir an bile saldırmadan boş durmayan,bense hep tek tusla korumada kalan.diğer parmaklarımı kullanamıyorum nedense.işte bu yüzden hep ekranda 'you lost' yazısını görüşüm.
yeni bir karar verdim kendi kendime.artık o ve yaptıklarından söz etmicem.ne sözde ne yazıda.eğer kendimi tutabilirsem,söz uçucak ve hatta yazı bile...
o evi sevdim ben.bahçesinden yağmuru gözetlemeyi hayal ettim.eğer aidiyete olan inancım doğruysa,yarın olucaklar da böyle gelişir derim ben.

15 fasikül deneme

2007-09-04T18:55:00.000-07:00

gönderin bütün geç kalmışlıkları!ben yerim.
dedim ve ölüm uykusundan uyanıverdim.pembe minik hap xanax aslında uyku getirir.sonra da böyle gün ağarsın da kafayı yastığa vurim dedirtir.
kurtulmama az kaldı burdan.hem üzülüyorum yanıma alamadıklarım için ama bir yandan da kendim kendim kendim (artık bi zahmet) diye inletiyorum iç sesimi.
aliselim birader eyüboğluna gitmeye hak kazanmış bulunmakta.geçmişi izlerken misilleme sırası bende.önümde duran yavrucağızın bi senesini tüketen ve beni de zamanında kusturtan oks kitapları ciltlerini artık kağıt fabrikasına yollayabiliriz.yakmak da olabilir ama çevremizi korumalıyız.kahve bahenede yakılan mantık notları ve çevresinde tam tamlarla ayin yapan hey gidi günlerin gençleri bizler aklıma geldi.
deniz muhtemelen uykusunda bana saydırıyodur.hatta bu bluğu okuyup da bi kere daha saydırması muhtemeldir.dublex kümes de olsa,fotoğrafta önce şahane gözüken büyütüldüğünde siyah okla kaldırım hizzası olan bi ew de olsa,o ev bizim evimiz olucak.
05.05 i yakalmışken arkamdaki yatağa uçmak iyi fikir.
saygıyla eğiliyorum önünüzde.
toola bilet al.

keskin sirke kokusu ve kavanozdaki pancar turşusu

2007-08-31T16:14:00.000-07:00

an be an eriyordu.üzerinden istikarlı bir şekilde buharlaşan ter damlacıklarının havada tutunuşunu izliyor,uykusunun gelmesini bekliyordu.sesler ona ait değildi.kadın ve erkek seslerinin dışında mekanik bir takım sesler işitiyordu kulakları.yastığın iki tarafından bastırıyordu kafasına,elleri uyuşana dek.uyuyamayacağını biliyordu ama birlşeyler yapması gerektiğine olan inancından yatağından çıkmaya teşebbüs etmiyordu.hem çıksa bile bi kaç adım attıktan sonra sıkılacak ve geri dönecekti yatay klubesine.yağmur yağıyor olsa,hiç üşenmeden sarkıverirdi camdan,ya da daha iyisi çamaşır ipine saçlarından mandallardı kendini.sıkılmamak adına değil ama çok özlediğinden yağmuru düşledi.ve en güzel sona sahip manzarayı.kaideyi bozan bir istisna idi yağmur.bir bakarsın serinlikte yüzüne çarpan toprak-çiçek karışımı koku.bir bakarsın güneşin katılımıyla gökkuşağı..
üşenmedi bu kez.kalktı ve bıraktı odasını.üzerindekilere aldırmadan küvete oturdu.soğuk duşun altında devam etti hayaline.
yuvaya giderken basıp paçalarını kirlettiği su birikintilerini özledi..

gaza basıyorum ama el freni çekilii

2007-08-31T06:22:00.000-07:00

korkuyorum..evde sıkıldığımdan yakındığım herkes gidiyo.ananem yazlığa,aliselim arkadasına annem de öyle.yeni uyandım.midem yanıyo,ama hissizleştiğimden artık bu konuda kafama takılmıyo.yazın bu zamanlarından nefret ediyorum.hergün pazar günü gibi.hergün aynı boktanlıkta.boktanlığa direnç geliştiren ben bile nefret ediyorum bundan.
devamı için zorluyorum kendimi.bi nefes alıyim dinleniim dediğim anda kopucak bütün iplikten ipler biliyorum.bi milimetre bie olsa yolum yürümeye mecburum.aslında bu zamanlarda yazmamalıyım.en azından böyle herkese görünür cinsten bi yere.hatta eskiden olsa,deftere bile yazmayı reddederdim.cümleyi bitirdiğim andan itibaren nefretim kabrırdı kendime.pişmanlık başlardı sonra da silerdim karalardım yırtardım sayfayı.
sanırım umrumda diil artık..

gecelerde kafa yormak iyidir

2007-08-30T10:27:00.000-07:00

peşi sıra takipsizlikle ihmal edilen düşüncelerin kini sapasarmışken,dişlerimi sıkarak ve diğer taraftan gözlerimi kısarak irkilen beni yatıştırmaya çalışıyor gözlerim;izleyerek,kaçırarak gördüklerinden kendilerini utanmamak için savaş içinde yine salmayıp kafesindeki nefretlerini,biriktirerek öğütmeye çabalıyor.
karmaşıklığın sadeliğe döndüğünde,gökkuşağı renklerinin sınır tanımazlığından siyahın ve beyazın sarsılmaz kendinden emin duruşuna geçersin.kameranın çoklu çekimindeki hareket değişimlerin,sabit çekimlerde aynılığını yansıtır.olduğun yerde kalmak daha çok emek ister,devamlı yer değiştirmekten.hareket alanın daraldıkça,daha fazla zorundasındır;kısıtlı mekanında sabretmeye,metanet gösterebilmeye.kısa ve değişken fikirlerin yerini uzun zamanlı kafa yormalara bırakır.her bulduğun cevap,yeni bir soruya çanak tutar.
başlamışken bitirmeli.eğer başlayabilseydim,bitirebilmeyi kestirebilirdim.bitiremeyeceğimden emin olduğum için başlamıyorum ya da hiç başlamadığımdan emin olduğum için bitiremiyorum.

son blog?

2007-08-20T17:36:00.000-07:00

gitanes ın bi tarafından içince mavi,diğer tarafından içince gri duman çıkıo.that was so real jeff..keske ölmeseydn demek istiorum.sesinle ruhumu şad ediosun.
ömerin köpeği hastaymış.ölüm derken ölüm haberi.ölümleri önceden hissedebiliormuyum ki..neden her zaman saniyesinde böle bişey oluo.algıda mı seçiciyim.metafiizik kitaplarını bi kere bile satın almadım daha.
oda iyice soğudu.

hadi canım hadi..

2007-08-20T01:18:00.000-07:00

kendi vicdanıyla hesaplaşan bir adamın kendini güya dine adaması.o kadar ki her geçen gün biraz daha kıvranıyor acısından,hemen koşuyor güya olunması gereken yegane yere.bi telefon gelse de gitse artık diye dua ediyorum.odaya saklansam da ne kadar,her zamanki gibi içeriden gelen sesler beynimde yankılanıyo.böyle bi yerde sinirlerine hakim olamaz kimse.kimse bunu yapamaz.cinnet geçirir peşi sıra.ama ben polyannacılığı deniyorum daha ziyade.insanları aslında hiç sewmiyorum.hepsi bana zarar verme potansiyelinde,kimi faaliyette,kimi daha duruyor harekete geçmeyi bekliyo.ben olmayınca rahat et.sen olmayınca ben nasıl rahat edicem!öl..lütfen öl..ya da git işte ışık yılı uzaklığında bi yere..kanser gibisin.insan ruhuyla beslenen bi yaratık.başkalarının acı duymasından güçlenen bi iğrençlik abidesi.zevkleniyorum düşündükçe acı çekmeni.bana bi iyilik yap..hadi..

uzaklarda yazılan bir yazı

2007-08-19T18:49:00.000-07:00

Temelli gitseydi belki bu şehirden;daha kolay olurdu unutması.sevmenin dayanılmaz gücüne ve bedeninin üst taraflarında yarattığı acı acıya ve daha nicelerine katlanabilirdi..daha kolayca..cesareti yoktu.sorunun en önemlisi de buydu.öyle bir korkaklıktı ki;en sevdiği özlediği zamanlarda bile dile getiremezdi.tercihen en gerilerine saklardı;sözcüklerini,mimiklerini.gerideki sahnede dünyanın görüp görebileceği en muhteşem aşk romanı uyarlaması oynardı belki kimbilir..ama hiçkimse bilemezdi,göremezdi ve alkış tutamazdı hikayesinin çarpıcılığına..zaman zaman perde açılır gibi olur;dudaklarının arasından bakmaya çalışırdı kısık ve meraklı gözler.fakat odaklanamadan göz gördüğüne;flu bir gölge görünür ve kapanırdı dudaktan perde.bilinçlimiydi bu sırlara gömülen kadın ya da adam.yoksa ezelden beri,daha dünya yokken bile böyle olacakları belli miydi.elleri uzanabilseydi düşünmeden,tereddüt etmeden;emin olurlardı bir daha ayrı kalmayacaklarına.bu çelişkiyi düşünüyordu,hiç ara vermeden içinden çıkamayacağını bile bile göz göre göre bir kez daha misafiri oluyordu bu sırların insanı yutan,acımadan nefessiz bırakan alemine.temelli gitseydi bu şehirden daha kolay olurdu unutması.ne kadar çok sevip ne kadar çok sevildiğini bilmenin gerçekliğini..
Melike 12.7.7

escape 14üncü repeat de çıkan yazı

2007-08-19T18:46:00.000-07:00

Sesinin yüzünde yarattığı dalgalanmaları taklit ederek dans ediyor bedenim.dudaklarının birbirine yapışıp bıraktığı ince çizgide çözülüyor bütün sır.seni izleyerek yıkıyorum bütün samandan duvarları.hani çervirmişlerdi ya gözümün önünden başlayarak sınırlarını.nefes nefese kalmıştım hani,ağlamaktan küçülmüştüm onlar çalışırken.saçlarının cılızığı yumuşaktı; beni onları tek elimle itecek kadar güçlendirecek.çirkinliğe tapındım,güzellikti onların çirkinliği,dedikleri çirkinlik benim hayran olduğum ,seninse saçlarınının gölgeleri renginde yanaklarında biriktirdiğin utanç kızarmaları.işte bu yüzden senin gibi olmak istedim her akşam.özenle taranmış alçıdan tellerini bozdum saçlarımın. ve yüzümü ve giysilerimi.ta ki mükemmelliğini ufacık bir kapı deliğinden baktığımdaki kadar büyük gözümün önüne getirebilene dek.sana dokunduğum gibi olmaz kendime dokunmam seni hissetmem için.bir an bile olsa hissedebilsem seni,kandırabilsem kendimin sen olduğuna, yetinirim dedim.iç içe geçtiğimiz yansımalardan farkedilmeyecek farkımız.yalnız bırakmamak değil onların önünde seni .ama yalnız kalmamak ..artık değilim..
melike 07'

düğünden sonraki düğüm

2007-08-19T17:39:00.000-07:00

dur ama düşünme dedim kendime.kal ama seyretme manzaranı.çünkü ancak böyle kotarabilirsin geçen zamanı.biliyorum ben bu değilim,oldum ama olamadım.kimseye kızamadım kendimden gayrı.şu son 4 günde,belleğime kazınan insan profilleri çeşitlendi.ne mutlu ki farkların farkına vardım en azından.kabuğumdan sıyrıldım,üstelik bir hafta bile değil.sadece birkaç gün.evelsi gün masada istanbula kadeh kaldırıldı,daha onu bir kez bile görmeyen insanlarla beraber.istanbul,çınlamadı deme bana kulakların.evet geri döndüm merhaba.dirikoç-fransızların telaffuzuyla dirikok(diri horoz)-ailesinin en büyük kuzeni olan fert evlendi.damadımız sylvain kardeşimiz nadıde türk ailesine adım attı.ben klise düğünü olucak diye ellerimi kemirirken,sadece belediyede nikah töreniyle olay kapatıldı.ama çok şirindi,herşey çok zevkliydi yine de.arnavut kaldırımlarının hükmettiği,nice in nadide bi bölgesinde çiçekler arasında..herkes mutluydu genel olarak-amcamla dedemi saymazsak.burda içmediğim kadar şarap içtim,burdakiler midemi bulandırıo ama oranın sarapları allahım iç iç iç hemde 3 aylarda iç.türkçe konuşurken ne kadar millete yönelik dedikodu varsa gönül rahatlığıyla yapıldı.fakat kokteylde cerene 2 tane fransızdan kaçmak isteyimi hadi kaçalım yerine on s'enfuit diyerek dile getrmesemyim belki morarmazdım.he bi de bebek kuzen aleynanın senegelli bakıcısının adı yaraam olmaasaydı.diaolog aynen:comment tu tappelles? melike.-melika?-melike..em ö el i ke ö.-aa malika!!-oui si tu veux..et toi,comment tappelles-tu?- yağğaaam.-....(içte patlayan sancılar) sonra btün gece düğünün istanbulda olmasıyal ilgili fantezi kurdum. yarraaaaammmm nerdesinn gel bebe ağlıoo.yarraaaam dur biberonu tut.herneyse işte yarraam yukarı yarraam aşşaa öle geççti gece.zaten kadın çok çok az ingilizce bildiinde yarraamla daha çok ben iletişimi sağladım.yemek faslı süperdi.masada eski italyan aktörün anneme yazması bile iiydi o kafayla.yengemle annemi kendi çıkarlarımız için kullanmaya çalıştık ama kadın nemrut nevrut tevrat işte ne biliim öle adamı lanetledi.bu da gitti yok oldu dedim öldü heralde meğerse içki sikmiş herifi kusmuş falan heralde.gelince bozuntuya vermedik ama bi daha konuşamadı malesef.ceren kuzenin arkadası,dame de sion mezunu o da,türkiyeyle ilgili soru yağmuru.ab ye giricekmisiniz.ne biilim amcık,sanane e neymiş türkiye daha hazır diilmiş al sok gtüne european unionunu.hem sen galatadan aşağı ben istanbuldayken at arabasıyla indim diyen bi salaksın bi kere orası anca adalar olabilir.bi de türk konyağı içmiş.dans faslı elbisenin sol askınısının yarısının kopmasıyla bitti.geberdim hoplamaktan,e millet te gerçek yüzüm görmenin hayal kırıklığını yasadı ama ben halimden memnunum.e bi de sylvain ve babasına zorla halay çektrrince kendimi daha ii hissettm.çok iyi insanlar bizimkilerin öküzlüklerini büyük bir nezaketşe karşilicak kadar.çok içtim.6 kadeh şampanya,3 kadeh kırmızı,2 kadeh beyaz.modla alakalaı modla.10 numaraydı kıssadan hisse.ama işte kısacık belki kısacık olduğu için 10 verdim ben buna.azdır az,böle eğledniğim günler.sıçış dolu geceler olur genelde.sıçmayı da sever bu bünye o ayrıdır.ama gönül ister kalınsın orda hatta ve hatta yasansın. bi kere havayı çektn mi içine,sindirirdin mi özlem de biter elbet.cannes olarak yazamadım ama yatim ben melatoninim geldi.kalleş istanbul,yine uyanıcam senin sabahına.kıskanma lan istesem de gidemiorum..uyut beni..

on the go..

2007-08-15T17:31:00.000-07:00

uzun zaman oldu..bi yerlere böyle durumsal konularda yazmayalı.bu sefer elimde ucu biten kalemlerden yok.
fransa-nice e yollanıyoruz,saat itibariyle bugümn oluyor.uyumam gerekirken ben vücudumun melatonin salgılamasına izin vermiyorum.
ev bakmam gerekiyodu,bakamadım.artık neyse bedeli vericez ben dublex kümese çıkmaya bile razıyım.
kafamı toparlayamıyorum.hep bişey yapmam lazımdı benim ya ama ne derken gün sonunda hiçbişey yapmamış bulunuyorum.hayatımı ne zaman bi rutine sokucam merak içindeyim ama sanırım düzen beni rahatsız ediyo.
buna bi örnek de çantamı yapmamış olmam.gerçi sikim de de diil yane donla bile koşabilirim cannes da,belki bi yapımcı sanatsal filminde bana deli rolünü teklif eder.çok istiyorum piskopatı oynamak.allahım kendimden neler katardım rolüme!!...
aliselimi özlicem.kawga ettk bok gbi ayrılıcas kesin yine ama sıçarım azına bana sarılmassa yarın.
ya tamam da kime ne bunlardan e bana ne
bi sigara yakim.davidoffa geçtm daha hafif bi de kasıtlı olarak düşündüğüm bişey mi bilmiorum ama sanki bi parfüm tadı alıorum içerken .hiç parfüm yemedim.sezer paco rabanne dan jean paul gaultier ye geçieceğini söyledi. e o zaman deodorantını yine yastığımın altına koyması gerekicek.napıcam ben onu.eskiler çuvalına koyup yakıcammı .ama önce öle bi çuval edinmem gerek
12 senedr benm bi yengem var ama daha yeni konuşmaya basladık.allahım kadın reiki mastermış.yuh!neyse ben memnunum yine de halimden ailede benm gbi düşünen biri varmış en azından.çekirdekten diil ama çekirdek zaten kendini olduğu gibi kabul ettirdi.
salona giremiyorum babanemin 80e 1500 portre fotodunu yaptrmış babam allahım korkuorum.
hayatımda ilk defa üzüldüm babama.ağlama benm önümde dedim içimden.sen benim diktatörümsün,zalimdin zalim kal..dedim
bu da saçma sapan bi blog oldu.sikimde diil ama.oh pek güzel geldi.
güzel kalın..

temiz bir sayfa

2007-08-13T15:16:00.000-07:00

demin denize de dediğim gibi,artık sözde kalmayarak teknik olarak da temiz bir sayfa açmış bulunmaktayım.deniz yarıla dururken aklıma 304 numaralı odadaki gülmekten yarıldığım anlar geldi.nedense bunları yazarken kendimi gerizekalı gibi hissediyorum.ama çaktırmamalıyım ve önüme çıkan bu tertemiz sayfayı saçmalıklarla kirletmemeliyim.perşem...yazım burda kesildi çnkü ekrana kelebek çarptı.evet uçan kaçan herşeyden nefret ederim ben.ve kalbim bir kelebek gibi pır pır ediyor.artık bütün söylemlerin arkasından somut olarak onları duyumsamayı öneriyorum kendime.her neyse,sewgili benim ne yaptığımı merak edenler,dediim gibi bu perşembe fransaya uçuyorum,kuzenimin düğünü için.yarın da ev bakmaya gidicez sezerimle.e valla .ne dicemi unuttum.hadi yeter bu kadar ilk bılog.herkese esenlikler..ve şimdi doumgünü insanı geldi.mutlu yıllaaarrrr melissssssssssss!!bodrum uçaktan havasa binerkene ..hadi bakalım